و ابن مسعود گويد . « قرآن برخوانيد كه مزد هر حرفى ده حسنه است ، و نگويم كه الم يك حرف است ، ليكن الف حرفى است ، و لام حرفى است ، و ميم حرفى . » و احمد حنبل ( ره ) گويد : « حق - تعالى - را به خواب ديدم ، گفتم : يا رب ! تقرّب تو به چه چيز فاضلتر ؟ گفت : به كلام من - قرآن ، گفتم : اگر معنى فهم كنند و اگر نه ؟ ، گفت : اگر معنى فهم كنند و اگر نه . ، »
تلاوت غافلان
بدان كه هر كه قرآن بياموخت ، درجهء وى بزرگ است : بايد كه حرمت قرآن نگاه دارد ، و خود را از كارهاى ناشايست صيانت كند ، و در همهء احوال خويشتن را به ادب دارد ، و اگر نه ، بيم آن باشد كه قرآن خصم وى شود .
و رسول ( ص ) گفت : « بيشتر منافقان امّت من قرآنخوانان باشند . » و أبو سليمان دارانى گفت : « زبانيه [ 1 ] در قرآنخوانان مفسد زودتر آويزد كه در بتپرستان . » و در تورات است كه حق - تعالى - مىگويد : « اى بندهء من ، شرم ندارى كه اگر نامهء برادرى به تو رسد و تو در راه باشى . بايستى و با يكسو شوى يا بنشينى و يك يك حرف برخوانى و تأمل بكنى [ 2 ] ، و اين كتاب من نامهاى است كه به تو فرستادهام تا تأمل كنى و بدان كار كنى . و تو از آن اعراض مىكنى و بدان كار نمىكنى ، و اگر برخوانى ، تأمل نكنى تا چيست ؟ ! » و حسن بصرى ( ره ) گويد : « كسانى كه پيش از شما بودند ، قرآن را نامهاى دانستند كه از حق - تعالى - بديشان رسيده است . به شب تأمل كردندى و به روز بدان كار كردندى . و شما درس كردن آن عمل خويش ساختهايد . حرف و اعراب وى درست مىكنيد ، و فرمان وى آسان مىگيريد . » و در جمله ببايد دانست كه مقصود از قرآن ، خواندن مجرّد نيست ، بلكه
هامش
[ 1 ] زبانيه ، فريشتگان عذابگر .
[ 2 ] در معنى آن فكر و تأمل كنى .