امام ( ع ) به ميان مردم آمد و از اين روش آنان را منع فرمود . . .
اين محاصره چهل روز به طول انجاميد ، در اين مدت فرزندان امام ( ع ) از او دفاع مىكردند و آب به منزلش مىبردند . . .
اوضاع وخيمتر شد يكى از اصحاب پيامبر ( ص ) به نام « نيار بن عياض » عثمان را سوگند ، داد كه از خلافت كناره گيرد ، اما « كثير بن صلت » كه از طرفداران عثمان بود « نيار » را با تير كشت ، مصريها ندا دادند قاتل نيار را براى قصاص از خانه بيرون كن ! عثمان گفت : هرگز كسى را كه از من حمايت نموده بدست شما نخواهم داد ! خواستند به درون خانه هجوم برند ، درب بسته شد . . . عثمان به فرزندان امام ( ع ) كه در خانه او بودند و از وى دفاع مىنمودند گفت به خانه برويد كه پدرتان ناراحت است . . .
و مروان با شمشير از خانه بيرون آمد و با مردم به نبرد پرداخت ، در اينجا بود كه شورش به مرحلهء نهائى خود رسيد و مردم بدرون ريختند و نزاع در گرفت و تعدادى از طرفين كشته شدند ، چند نفر پى در پى براى كشتن عثمان وارد اطاق وى شدند و با او صحبت كردند و برگشتند ، محمد بن ابى بكر نيز بدرون اطاق رفت و با او سخنانى رد و بدل نمود و ضرباتى نيز به عثمان وارد ساخت و پس از او « ابو حرب غافقى » و « سودان بن حمران » وارد اطاق او شدند و كارش را يكسره كردند .
( اقتباس از شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد جلد 2 صفحه 129 - 158 )
113
- ابن ابى الحديد مىنويسد :
پس از آنكه على ( ع ) به بصره رسيد ، و لشكر وى در برابر لشكر عايشه صف كشيدند و بين امام ( ع ) و زبير سخنى رد و بدل شد ، « زبير » نزد عايشه