طلحه ، زبير ، و عايشه ، ( شرح ابن ابى الحديد جلد 1 صفحه 305 )
90
امام سرّ نترسيدن خويش از جنگ را عقيدهء محكمش به خدا و عدم ترديدش در دين مىداند يعنى اعتقاد ، او را به اين سر حد رسانيده است .
91
« فان الامر ينزل من السماء . . . » در ابتداى خطبه امام ( ع ) به اين نكته اشاره مىفرمايد : همچنان كه باران از آسمان مىبارد و هر زمينى نسبت به استعداد خود از آن بهره مىگيرد و گودالها آب آن را در خود نگه ميدارند ، سهم انسانها هم از مواهب الهى مختلف است و اين بستگى به لياقت افراد و نظامات اجتماعى دارد .
92
« فلا تكونن له فتنة . . . » :
در اينجا امام ( ع ) حسادت را نكوهش نموده است . بايد توجه داشت كه حسد آن است كه انتظار زوال نعمت ديگران را داشته باشيم ، و يا در صدد زوال آن برآئيم ، ولى ديدن نعمت ديگران و علاقمند شدن به اين كه خود نيز آن نعمتها را داشته باشيم و براى بدست آوردن آن بكوشيم ، حسادت نخواهد بود ، بلكه نام آن را « غبطه » مىگذارند ، و اين صفتى است كه سرّ تكامل انسان در آن نهفته است .
حسادت يك بيمارى روحى است كه غالبا جسم را بيمار مىسازد ، على ( ع ) مىفرمايد :
صحة الجسد من قلة الحسد : « تندرستى بستگى به كمى حسادت دارد »
93
« فى غير رياء و لا سمعة . . . » در اين جمله امام ( ع ) دستور به عمل خالص و بدون رياء مىدهد ، پيغمبر اسلام ( ص ) مىفرمايد انّ اخوف ما اخاف على امتى الرياء فى العمل الاوان