مردم از مرض عدسه اجتناب مىكردند كه سرايت مىكند ، سه روز در خانه افتاده بود و كسى او را بر نمىداشت كه دفن كند ، و پسرهايش نزديك او نمىرفتند ، تا آنكه مردم ملامت كردند كه : پدر شما در خانه گنديده است ، چرا او را دفن نمىكنيد ؟ ! پس به ضرورت ، او را كشيدند و به طرف اعلاى مكّه بيرون بردند ، و سنگ بر او انداختند تا در زير سنگ پنهان شد « 1 » ( و اكنون بر سر راه عمره واقع است « 2 » ، و هر كه مىگذرد سنگ بر او مىاندازد ، و به منزلهء كوهى شده است ) .
الفصلُ الخمسون در امّسلمة بنت « ابواميّه مخزومى » زوجهء جناب پيغمبر صلى الله عليه و آله
بدان كه رسول خدا صلى الله عليه و آله چون از دنيا رحلت به دار بقا فرمود ، نُه زن داشت به عقد دائمى :
اوّل ، عايشه بنت ابى بكر ، كه رسول خدا صلى الله عليه و آله او را در مكّهء معظّمه خواستگارى فرمود در وقتى كه هفت ساله بود ( و زن باكره به غير از او تزويج نفرموده ) ، و چون هفت ماه از ورود مدينه گذشت در ماه شوّال المكرّم او را زفاف نمود ، و در آن وقت نُه ساله بود ، و تا خلافت معاوية بن ابى سفيان زنده بود ، و عمرش نزديك به هفتاد سال رسيد . . . .
دوّم ، حفصه دختر عمر ، كه آن جناب او را تزويج نمود بعد از آنكه شوهرش خنيس بن عبداللَّه وفات يافت در آن سفرى كه از جانب آن حضرت به عنوان سفارت نزد كسرى ( كه پادشاه عجم است ) رفته بود ، و فرزندى از او نماند ، و وفاتش در زمان خلافت عثمان افندى بوده ( و به روايتى تا آخر خلافت حضرت امير عليه السلام عُمر نموده ) .
هامش
( 1 ) - بحار 19 / 227 ب 10 ؛ شرحنهج 14 / 181 .
( 2 ) - احتمالًا مراد از « سر راه عُمره » ، با توجّه به عبارات قبلى آن يعنى « به طرف اعلاى مكّه » ، همان اطراف عقبهء مدنيين است ؛ با توجّه به روايتى كه از امام صادق عليه السلام در اين زمينه نقل شده : « سألت اباعبداللَّه عليه السلام قلت دخلت بعمرة فأين أقطع التلبية ؟ قال : حيال العقبة ، عقبة المدنيين . . . » ؛ الفقيه 2 / 455 ح 2955 ؛ التهذيب 5 / 96 ب 7 ح 124 ؛ الاستبصار 2 / 177 ب 105 ح 4 .