و جزء دندانهدار از پاى ملخ . ج : مواشير .
ميشانه
(
mic ne
) ا . پ . نام نخستين زن .
ميشائى
(
mic 'i
) ا . پ . ياى اول مجهول - هميشه بهار .
ميشبهار
(
mic - bah r
) ا . پ .
ياى مجهول - گل گاو چشم و اقحوان . و هميشه بهار . و ابر و سحاب .
ميشة
(
maycat
) م . ع . ماشوا الارض ميشة ( از باب ضرب ) : رفتند در زمين و گذشتند .
ميشته
(
micte
) ا . پ . معلم جهودان .
ميشتى
(
micti
) ا . پ . نوعى از بافته ابريشمين .
ميشچشم
(
mic - c cm
) ص . پ .
ياى مجهول - آنكه چشم وى مانند چشم ميش سياه خاكسترى رنك بود . و احمق و ابله و نادان .
ميشسار
(
mic - s r
) ا . پ .
ياى مجهول - نقش و نگارى به شكل كله ميش كه بر تخت كنند .
ميش ماده
(
mic - m de
) ا . پ .
گوسپند ماده و ماده ميش .
ميشمة
(
micamat
) ا . ع . زنى كه در سرين خود نگار كرده باشد تا نيكو نمايد .
و منه المثل : هو اعظم فى نفسه من الميشمة .
ميش مرغ
(
mic - morq
) ا . پ .
ياى مجهول - پرنده آبى و كبود رنك كه خرچال نيز گويند .
ميشناى
(
mic - n y
) ا . پ .
نام گياهى .
ميشو
(
micu
) ا . پ . غلهاى شبيه بكرسنه كه جلبان نيز گويند .
ميشوم
(
maycum
) ص . پ .
مأخوذ از مشؤم تازى - نامبارك و ناخجسته و نافرجام ضد ميمون و با شآمت و بد اختر و منحوس و بدشگون و بدفال و بدبخت و مطرود و ملعون .
ميشه
(
mice
) ا . پ . نام اولين مرد .
ميشى
(
mici
) ا . پ . نوعى از پوست دباغى شده . و پوست آهو .
مئشير
(
me'cir
) ص . ع . صاحب نشاط ، مذكر و مؤنث در وى يكسان است .
يق : ناقة مئشير و جواد مئشير .
ميشين
(
micin
) ا - ص . پ .
ياى اول مجهول - منسوب بميش . و پوست ميش دباغى شده .
ميشينه
(
micine
) ا . پ . ياى اول مجهول - گله ميش .
ميضاء
(
miz '
) ا . ع . جاى دست و روى شستن . و آب وضوى آبدستان . و مطهرة .
ميضا بيصا
(
mizan - bizan
) ع .
ر . مض .
ميضأة
(
miza'at
) ا . ع . جاى دست نماز گرفتن . و آبى كه از آن وضو مىگيرند . و مطهرة .
ميضانة
(
miz nat
) ا . ع .
كدوى خشك ميانتهى و هر آوندى به شكل آن .
ميضنة
(
mizanat
) ا . ع . جوال از برك خرما . ج : مواضين .
ميط
(
mayt
) ا . ع . ما عنده ميط : نيست در نزد او چيزى و يا نيست در نزد او شدت و سختى و قوتى . و نيز ميط :
دهى در ساحل درياى يمن .
ميط
(
mayt
) م . ع . ماط فى حكمه ميطا ( از باب ضرب ) : ستم كرد و جور نمود در حكم . و ماط عن فلان ميطا و ميطانا : كناره گزيد و دور گرديد از فلان .
و ماط فلانا : دور كرد فلان را ، لازم و متعدى .
مئط
(
ma'et
) و
ميط
(
mayyet
) ص . ع . افزون .
ميطاء
(
mit '
) ا . ع . زمين پست در ميان زمينهاى بلند و مرتفع .
ميطان
(
mit n
) ا . ع . انتها و غايت از هر چيزى . يق : من اين ميطانك اى غايتك . و موضعى كه در آنجا جمع مىشوند و از آنجا اسبان را در تاختن رها مىكنند و آنجايى كه تاخت اسبان به آخر رسد مئتاء و يا مئداء نامند . ج : مياطين .
ميطان
(
mayat n
) م . ع . ماط ميطا و ميطانا . ر . ميط .
ميطدة
(
mitadat
) ا . ع . چوب اشكنه . و چوبى كه بدان اساس بنا و جز آن را كوبند و استوار كنند .
ميظب
(
mizab
) ا . ع . سنگى كه تيز باشد مانند كارد .
ميع
(
may '
) م . ع . ماع السمن ميعا ( از باب ضرب ) : گداخته شد روغن .
و ماع الفرس ميعا و ميعة : رفت اسب و روان شد و شادمان رفت . و ماع الشئ :
روان شد آن چيز بر روى زمين و به آرامى پهن گرديد .
ميعاد
(
mi ' d
) م . ع . با همديگر وعده دادن .
ميعاد
(
mi ' d
) ا . ع . جاى وعده و هنگام وعده و وعدهگاه . و يوم الميعاد :
روز وعده و روز رستخيز .
ميعاد
(
mi ' d
) ا . پ . مأخوذ از تازى - وعدهگاه و وعده جاى و بازگشت و فراهم آمد نگاه و جاى اجتماع .