ميعادگاه
(
mi ' d - g h
) ا . پ .
جايى كه دو گروه با هم عهد اتفاق مىبندند و قرار مدار كارهاى خود را مىدهند .
ميعاس
(
mi ' s
) ا . ع . زمين نرم و ريگناك . و زمينى كه پاسپرده نشده . و راه و ريگ نرم . ج : مواعيس .
ميعان
(
maya ' n
) ا . پ . مأخوذ از تازى - روانى و گداختگى .
ميعة
(
may'at
) م . ع . ماع ميعا و ميعة . ر . ميع .
ميعة
(
may'at
) ا . ع . شادمانى .
و اول رفتار اسب . و اول جوانى . و اول روز .
و ميعط النشاط : اول جوانى . و نيز ميعة :
ماده سقزى خوشبوى كه از درختى در بلاد روم تراوش مىكند . ر . ميعه . و مصفاى آن را ميعة السائلة و دردى آن را ميعة اليابسة نامند . و نيز ميعة : چربشى كه از مرتر و تازه مىگيرند . و نيز صمغ درخت بهى و يا درختى شبيه بدرخت بهى .
ميعه
(
may'e
) ا . پ . مأخوذ از تازى - ماده خوشبوى صمغ و سقزى كه از يكى از اشجار طايفه آبنوس اخذ مىشود و آنچه به خودى خود از درخت تراوش مىكند ميعهء سائله و آنچه از جوشاندن اجزاى آن درخت در آب بدست مىآيد ميعه يابسه نامند .
ميغ
(
mayq
) ص . پ . آميخته .
ميغ
(
miq
) ا . پ . ياى مجهول - ابر و سحاب . و بخارى تيره كه ملاصق زمين باشد . و ميغ بستن آسمان : ابرناك شدن .
ميغر
(
miqar
) و
ميغرة
(
miqarat
) ا . ع . ميقات و هنگام كار . و جاى كار . و وعدهجاى و وعدهگاه .
ميغگاه
(
miq - g h
) ا . پ . ياى مجهول - جايى كه حاجيان در مكه معظمه چادر مىزنند .
ميغناك
(
miq - n k
) ص . پ .
ياى مجهول - ابرناك و بخارناك .
ميفا
(
mif
) ع . ر . ميفى .
ميفاء
(
mif '
) ص . ع . برآينده .
و عير ميفاء على الاكام : گورخر بر آيندهء بر پشتههاى بسيار .
ميفاة
(
mif t
) ا . ع . سرپوش تنور . و آتش پهن كرده كه در آن نان پزند .
و كوره خشت پختن . و زمين بلند برآمده .
ميفاض
(
mif z
) ص . ع . ناقة ميفاض : ماده شتر شتابرو . و كذلك :
نعامة ميفاض .
ميفاق
(
mif q
) ا . ع . اتيتك لميفاق الهلال : آمدم ترا هنگام برآمدن هلال .
مئفر
(
me'far
) ص . ع . غلام مئفر : غلام چالاك و چابك در خدمت .
مىفروش
(
may - faruc
) ا . پ .
واو مجهول - شراب فروش و خداوند ميكده .
ميفع
(
mayfa '
) و
ميفعة
(
mayfa'at
) ا . ع . نام دو شهر در ساحل درياى يمن .
ميفعة
(
mayfa'at
) ا . ع . زمين بلند .
ميفوخ
(
mayfux
) ص . ع . بر يافوخ زده شده .
ميفى
(
mif
) ا . ع . زمين بلند برآمده . و سرپوش تنور . و كورهء آجرپزى . و آتش پهن كرده براى نان پختن .
مئق
(
ma'eq
) ص . ع . كودك هكه زننده گريان . المثل : انت تئق و انا معق فكيف نتفق : چون دو كس در اخلاق مختلف باشند اين مثل را گويند .
ميقاب
(
miq b
) ا . ع . مردى كه آب بسيار آشامد . و زن احمق و گول .
و زنى كه فرزندان احمق زايد . و زن فراخ كس . و سير الميقاب : سيرى كه يك شبانه روز پيوسته بود . و بنو الميقاب : فحش است مر تازيان را .
ميقات
(
miq t
) ا . ع . هنگام كار .
و جاى كار . و مقدارى از زمان كه جهة امرى مفروض شده باشد . و موضع احرام بستن حاجيان . ج : مواقيت . و قوله تعالى :
إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كانَ مِيقاتاً
اى وقتا محدودا لما وعد اللّه .
ميقاد
(
miq d
) ص . ع . زند ميقاد : آتشزنه زود آتش دهنده .
ميفار
(
miq r
) ص . ع . نخلة ميقار : خرمابن بابار . ج : مواقير .
ميقاف
(
miq f
) ا . ع . چوبى كه بدان ديك را برهم زنند تا از جوش و غليان بازماند و ميقف .
ميقان
(
miq n
) و
ميقانة
(
miq nat
) ص . ع . آنكه هر چه بشنود يقين كند . يق : رجل ميقان و امرأة ميقانة .
ميقب
(
miq b
) ا . ع . گوش ماهى . و مهرهاى كه بدان را جامه جلا مىدهند .
ميقع
(
mayqa '
) ا . ع . سرخجه مانندى است مهلك كه در شتر بچگان عارض مىگردد و آنها را مىكشد .
ميقعة
(
miqa'at
) ا . ع . چوب گازر كه بدان جامه كوبند و خايسك . و نشيمن باز . و سنك فسان دراز . و سوهان .
ميقف
(
miqaf
) ا . ع . چوبى كه بدان ديك را برهم زنند تا از غليان و جوش بازماند و ميقاف .
ميقوظ
(
mayquz
) ص . ع .
از خواب بيدار كرده شده .