ميدان
(
mayad n
) م . ع . ماد ميدا و ميدانا . ر . ميد .
ميدانگاه
(
mayd n - g h
) ا .
پ . جاى فراخ و پهن كه در آن بنا نباشد .
ميدانى
(
mayd ni
) ا . پ . آرد خمير كرده شده براى ترتيب دادن حلوا و شيرينى . و كسى كه در پيشاپيش امير و يا وزير حركت كند و القاب آن را اعلان نمايد . و نوعى از چوبدستى دراويش .
ميدة
(
maydat
) ا . ع . طعام و خوان آراسته بطعام .
ميدخ
(
midax
) ا . پ . اسب سرخان . و اسب سركش .
ميدع
(
mayda '
) ا . ع . ماهى دريايى كوچك .
ميدع
(
mida '
) ا - ص . ع . كسى كه كفايت كند كارى را . يق : ما له ميدع :
يعنى نيست او را كسى كه كفايت كند كار و عمل او را . و كلام ميدع : سخن اندوهآور كه از آن شرم دارند و نيكو نشمرند آن را .
ميدع
(
mida '
) و
ميدعة
(
mida'at
) ا . ع . جامه كهنه . و جامهاى كه بدان جامه را از گرد و غبار نگاهدارند . و جامهاى كه هر روزه پوشند . ج : مرادع .
ميدن
(
midan
) ف ل - م . پ .
نو بودن و مجدد بودن . و بيختن و پاك و پاكيزه كردن . و آرزو داشتن .
ميده
(
mayde
) ا . پ . آرد گندم دوباره بيخته . و نانى كه از آرد بىسبوس سازند . و قسمى از حلوا و باسدق . و ميده كردن : آرد را دوباره بيختن و نرم ساييدن .
ميده
(
mide
) ا . پ . زن پارسا .
مىدهد
(
maydehad
) ا . پ .
مىفروش . و شرير و فاسق .
ميدهسالار
(
mayde - s l r
) ا .
پ . نانوا و نانپز .
ميدهنه
(
mayde - neh
) ا . پ .
هاى دويم ملفوظ - سفرهچى و چاشنىگير .
ميدى
(
mid
) ا . ع . آخر و انتها و انجام .
ميدى
(
maydiyy
) ص . ع . آهويى كه دست وى بدام افتاده باشد ، و چون آهويى بدام افتاده باشد مىگويند : اميدى ام مرجول : يعنى آيا دست آن بدام افتاده يا پاى آن . و رجل ميدى : مرد بريده دست .
ميد ياريم
(
mayde - y rim
) ا .
پ . گاه پنجم از هشتاد روزى كه خداوند تبارك و تعالى در آن ايام مخلوق جاندار يعنى حيوان را خلق فرموده .
ميد يوزارم
(
mid - yuz rem
) ا .
پ . هنگام چهل و پنج روز كه در آن هنگام آسمانها خلق شدهاند .
ميديوسمه
(
mid - yusame
) ا .
پ . گاه دويم يعنى شست روزى كه در آن ايام آبها را خلق فرموده .
مئذنة
(
me'zanat
) ا . ع . جاى اذان و مناره و صومعه . ج : مياذين .
مير
(
mayr
) م . ع . مار عياله ميرا ( از باب ضرب ) : خواربار آورد جهة عيال خود . و مرت الدواء : به آب تر كردم و سودم دارو را . و مرت الصوف : زدم پشم را .
مير
(
mir
) ا . پ . مأخوذ از تازى - امير و پادشاه و سلطان و ملكزاده و شاهزاده و آغا و خداوند و حاكم و رييس و پيشوا و سردار و سالار و رييس طايفه . و از القاب سادات و كسانى كه از اولاد آن حضرت صلى اللّه عليه و آله مىباشند . و ميرآتش : داروغه توپخانه و توپچىباشى . و ميرآخور :
داروغه اصطبل . و ميرآش : آنكه بانك آش مىزند و مردم را بآش خوردن مىطلبد .
و مير بكاول : خرج آور خانه . و مير حاج : رييس قافله حاجيان . و ميرده :
دهباشى . و مير ديوان : مباشر ديوان و حاكم و فرمانروا . و ميرشب : آنكه اسم شب مىدهد و مهتر پاسبانان و داروغه شب . و مير شكار : رييس و مهتر شكارچيان . و مير عاشقان : گندنا و كراث . و مير عدل :
داروغه عدالت خانه . و مير عرض : آنكه حاجات و عرايض مردم را بعرض مىرساند .
و مير علم : آنكه لواى پادشاهى را بر مىدارد .
و مير عمارت : رييس در خانه . و مير قافله : رييس و مهتر قافله . و مير كلام :
مرد فصيح و خطيب زبانآور . و ميرلوا :
بردارنده لواى پادشاهى . و مير مال :
خزانهدار و رييس خزانه . و مير مجلس :
رييس تشريفات و آنكه پذيرايى از مهمانان مىكند . و مير منزل : آنكه پيش از ورود لشكر ترتيب منزل مىدهد . و مير ميدان :
مرد دلاور و شجاع كه با حريف خود مردانه پيش مىآيد . و مير هشت بهشت : لقب رضوان دربان بهشت . و مير هفتمين :
ستاره زحل .
مير
(
mir
) ص . پ . ميرنده .
مئر
(
ma'er
) ص . ع . امر مئر :
كار دشوار و سخت .
مئر
(
ma'er
) و (
me'ar
) ص . ع .
مفسد و فتنهانگيز .
مئر
(
me'ar
) و (
meyar
) ع . ج .
مئرة .
مئر
(
me'arr
) ص . ع . مرد بسيار جماعكننده .
ميراب
(
mir - b
) ا . پ . مباشر و ناظر تقسيم آبها .
ميرآتش
(
mir - tec
) ا . پ .
توپچىباشى و داروغه توپخانه .