از تازى - شهوت بر خلاف طبيعت كه در پسران باشد .
مغلنبى
(
moqlanbi
) ص . ع . فرو گيرنده و آنكه بر كسى غالب و چيره گردد .
مغلندف
(
moqlandef
) و
مغلنظف
(
mnqlanzef
) ص . ع . سخت تاريك .
مغلوب
(
maqlub
) ص . ع .
آنكه بر وى چير شده باشند و غلبه كرده شده .
مغلوب
(
maqlub
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - غلبه كرده شده و مقهور شده و مفتوح شده و مطيع گشته و آنكه بر وى چيره شده باشند . و غير مغلوب : غير مظفر و غير مقهور و مظفر ناشده .
مغلوبة
(
moqlubat
) ص . ع .
حديقة مغلوبة : باغ بهم نزديك و در هم پيچيده درخت .
مغلوبيت
(
maqlubiyyat
) ا . ع .
مأخوذ از تازى - مغلوب شدگى و مقهور شدگى و مطيع شدگى و فرمانبردارى .
مغلوث
(
maqlus
) ا . ع . گندم آميخته بجو و گندم ناپاك كه خاشاك و چيزهاى ديگر در آن باشد . و مشك پيراسته بخرما و يا غورهء خرما .
مغلوق
(
maqluq
) ص . ع . جلد مغلوق : پوست پيراستهء با گياه غلقة . و باب مغلوق : در بسته . لغة رديئة .
مغلوق
(
moqluq
) ا . ع . كليدان .
ج : مغاليق .
مغلول
(
maqlul
) ص . ع . تشنه .
و غل نهاده .
مغلول
(
maqlul
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - آنكه در گردن وى غل نهاده باشند .
مغلولبة
(
moqlavlebat
) ص . ع .
حديقة مغلولبة : باغ درهم پيچيده درخت .
مغلى
(
moql
) ص . ع . جوشيده شده .
مغلى
(
moqli
) ص . ع . جوشاننده .
مغلى
(
moqoli
) ص . پ . منسوب بمغل و زبان مردم مغلستان . و مردم دلير و بىباك و خونريز و ظالم و سنگدل و هولناك .
مغلى قندز
(
moqoli - qondoz
) ص . پ . مغل بچه بيمهر و بىباك و خونريز و خونخوار .
مغليم
(
meqlim
) ص . ع . تيز شهوت . يستوى فيه المذكر و المؤنث .
مغليمة
(
meqlimat
) ص . ع .
زن تيز شهوت .
مغم
(
moqemm
) ص . ع . يوم مغم : روزاندوه . و نيز روز سخت گرم كه نفس را فرو گيرد .
مغمة
(
moqemmat
) ص . ع .
ارض مغمة : زمين بسيار گياه .
مغمج
(
moqammaj
) ص . ع .
آبى كه شيرين نباشد .
مغمد
(
moqmad
) ص . ع . شمشير در نيام گذاشته .
مغمر
(
moqammar
) ص . ع .
ناآزمودهكار و بىوقوف .
مغمر
(
moqammer
) ص . ع .
گول و احمق و كسى كه خود را به سختى و ازدحام اندازد .
مغمز
(
maqmaz
) و (
maqmez
) ا . ع . عيب و آز . و جاى طعن . و فيه مغمز : اى مطعن و مطمع . ج : مغامز .
مغمض
(
maqmaz
) ص . ع . مكان مغمض : جاى سخت مغاك . ج : مغامض .
مغمض
(
moqammaz
) ص . ع .
مشكل و چيزى كه قابل فهم نباشد و بيمعنى .
مغمض
(
moqammez
) ص . ع .
آنكه حقيقت چيزى را دانسته در مىگذرد از آن و اغماض مىكند .
مغمضات
(
moqammez t
) ا . ع .
گناهانى كه شخص ديده و دانسته مرتكب مىگردد .
مغمغة
(
maqmaqat
) ا . ع .
كار سست و تباه و هيچكاره .
مغمغة
(
maqmaqat
) م . ع . مغمغ اللحم مغمغة : نرم بخاييد گوشت را . و مغمغ كلامه : ناپيدا گفت سخن را و آشكار نگفت . و مغمغ الكلب فى الاناء : به زبان آب خورد آن سك از آوند . و مغمغ الثوب فى الماء : ماليد آن جامه را در آب . و مغمغ الثريد : بچربى تر كرد اشكنه را . و مغمغ الشئ : آميخت آن چيز را . و مغمغ فلان فى عمله : در كار خود فلان مرتكب عمل پست شد . و مغمغ الامر : آميخته شد آن كار .
مغمم
(
moqammem
) ص . ع .
بحر مغمم : درياى بسيار آب . و غيم مغمم :
ابر بسيار آب .
مغمود
(
maqmud
) ص . ع . سيف مغمود : شمشير در نيام كرده .
مغمور
(
maqmur
) ا . ع . مرد گمنام و بيقدر و بدون لياقت .
مغموز
(
maqmuz
) ص . ع . تهمت كرده .
مغموص عليه
(
maqmuson - 'alayh
) ص . ع . كسى كه در دين و ملت بر وى طعن زنند .
مغموق
(
maqmuq
) ص . ع .
غورهء خرماى برسيدگى نزديك شده . و بعير مغموق : شترى كه گرفتار بيمارى غمقة باشد يعنى بيمارى كه در پشت عارض مىشود .
مغمول
(
maqmul
) ص . ع . آنكه به روى چيزى در پوشند تا خوى كند . و گياه برهم نشسته و يك ديگر را فروپوشيده . و خرماى برهم