مغوصة
(
moqavvasat
) ا . ع .
زنى كه حيض بهانه كند و با شوى نزديكى نكند .
الحديث : لعن الله الفائصة و المغوصة .
مغول
(
meqval
) ا . ع . سيخ كارد كه در ميان عصا و تازيانه دارند . و شمشير باريك دراز و پيكان دراز . و نام مردى . و فرس ذات مغول : اسب پيشى گيرنده .
مغول
(
moqol
) ا . پ . واو مجهول - مغل و مردم مغلستان .
مغوى
(
moqvi
) ص . ع . كسى كه گمراه مىسازد و اغوا مىكند .
مغوى
(
maqviyy
) ا . ع . تهى شكم .
يق : بت مغويا .
مغويات
(
moqavvay t
) ع . ج :
مغواة .
مغوية
(
maqviyat
) ا . ع . لقب شخصى . و ابو مغوية بضم ميم : كنيه شخصى .
مغى
(
maqy
) م . ع . نرمى و فروهشتگى انبان . و ستايش كسى به چيزى كه ندارد خواه هزل باشد يا جد .
مغى
(
maqy
) م . ع . مغى مغيا ( از باب فتح ) : سخن خوش و واضح گفت .
مغى
(
moqi
) ا . پ . آيين آتش پرستى .
مغيار
(
meqy r
) ص . ع . رجل مغيار : مرد بسيار غيور و نيك با رشك و غيرتمند . ج : مغائير .
مغياز
(
maqy z
) و (
meqy z
) ا . پ . شاگردانه و پول كمى كه سواى اجرت استاد بطريق انعام بشاگرد دهند .
مغيال
(
meqy l
) ا . ع . درخت بهم پيچيده شاخه بركدار سايهافكن .
مغيب
(
maqib
) م . ع . غاب غيبا و غيابا و مغيبا . ر . غياب .
مغيب
(
moqib
) و (
moqeyb
) ص . ع . امراة مغيب : زنى كه شوى وى غائب باشد . و كذلك امراة مغيب .
مغيب
(
moqayyab
) ص . ع .
نهان و ناپديد .
مغيبات
(
moqib t
) ا . پ .
ماخوذ از تازى - چيزهاى پنهانى و چيزهاى غيبى .
مغيبة
(
moqibat
) ص . ع .
امراة مغيبة : زنى كه شوى وى غائب باشد .
مغيث
(
maqis
) ص . ع . كشتى كه از باران آبخورد .
مغيث
(
moqis
) ص . ع .
فريادرس .
مغيثة
(
maqisat
) ص . ع .
ارض مغيثة : زمين باران رسيده .
مغيثة
(
maqisat
) و (
moqisat
) ا . ع . نام چاهى .
مغيثية
(
moqisiyyat
) ا . ع .
نام مدرسهاى در بغداد .
مغير
(
maqir
) ص . ع . با باران آب داده . و شير به خون آميخته .
مغير
(
moqir
) ص . ع . جيش مغير : لشكر غارتگر .
مغير
(
moqayyar
) ص . ع . ديگرگون و از حالى بحالى برگشته .
مغير
(
moqayyer
) ص . ع . ناپايدار و بىثبات و قابل تغيير .
مغيرات
(
moqayyer t
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - چيزهاى ناپايدار و قابل تغيير .
مغيربان
(
moqayreb n
) ا . ع :
جاى فرو شدن آفتاب و مغرب . ج : مغيربانات .
مغيربانات
(
moqayreb n t
) ع . ج . مغيربان .
مغيرة
(
maqirat
) ص . ع .
ارض مغيرة : زمين آبخوردهء از باران .
مغيرة
(
moqirat
) ص . ع .
خيل مغيرة : سواران غارتگر .
مغيرة
(
moqirat
) و (
meqirat
) ا . ع . از اعلام است .
مغيض
(
maqiz
) ا . ع . جاى كم آب .
مغيظ
(
maqiz
) ص . ع .
خشمگين .
مغيل
(
moqyal
) ص . ع . بچه غيلخوار .
مغيل
(
moqil
) و (
moqyel
) ص . ع . زنى كه بچه را غيل خوراند .
مغيل
(
moqayyal
) ا . ع . مرد پايندهء در غيل و جنگل و در آيندهء در آن .
مغيلان
(
moqayl n
) ا . پ .
مأخوذ از تازى - درختى خاردار كه در مصر و عربستان فراوان و شبيه بدرخت اقاقيا ولى غير از آن است و بتازى ام غيلان نامند .
مغيلان باستان
(
moqayl n - b st n
) و
مغيلانزار
(
moqayl n - z r
) و
مغيلانگاه
(
moqayl n - g h
) ا . پ .
دنيا و روزگار .
مغيوث
(
maqyus
) و
مغيوثة
(
maqyusat
) ص . ع . باران رسيده .
يق : مكان مغيوث و ارض مغيوثة .
مغيورة
(
maqyurat
) ص . ع .
ارض مغيورة : زمين آبخوردهء از باران .
مفاء
(
mof '
) ا . ع . بنده و غلام و خدمتكار . و قولهم : لا يومر مفاء على مفئ : يعنى كسى كه شهر او را مسلمين فتح كرده و مال وى غنيمت آنها شده اسير قرار داده نمىشود و يا غلام و مولى را بر شخص تازى امير نمىكنند .
مفاأد
(
mef ' d
) ا . ع . بابزن و آتشكاو .
مفاتح
(
maf teh
) ع . ج : مفتاح . و