كنندهء كارد . ر . اذلاق .
مذلق
(
mozallaq
) ا . ع . شير آب آميخته . و ابن المذلق : نام مردى از عبد شمس كه نه خود او و نه پدرش و نه اجدادش جاىباش شب نداشتند . و منه قولهم : افلس من ابن المذلق .
مذلق
(
mozalleq
) ص . ع . آنكه تيز مىكند كارد و جز آن را . و آنكه آماده مىكند و حاضر مىسازد زبانآور در سخنورى را .
مذلل
(
mozallal
) ص . ع . رام و مطيع . و خرمابنى كه خوشهها را بر شاخ آن گذاشته باشند . و درختى كه بار آن دسترس باشد و به آسانى بدست آيد .
مذلل
(
mozallel
) ص . ع . خوار كننده و حقيركننده . و آنكه خوشههاى خرما را بر خرمابن باقى مىگذارد .
مذللة
(
mozallalat
) ص . ع . مؤنث مذلل يق : نخلة مذللة .
مذلول
(
mazlul
) ص . ع . خوار و فروتن . و رام و مطيع .
مذلى
(
mezl
) ص . ع .
رجال مذلى : مردان تفته درون و بىآرام .
مذم
(
mezamm
) و (
mozemm
) ص . ع . رجل مذم : مرد بىحركت كه جنبش نتواند . و كذلك : رجل مذم .
مذم
(
mozemm
) ص . ع . كسى كه فرومايه و خوار و سفله و پست و حقير و دون باشد . و معيوب و زيان رسيده . و تباه و فاسد .
و بىقدر و بىاعتبار . و نكوهيده .
مذماة
(
mozm t
) ا . ع . شكار به تير افكنده .
مذماذ
(
mazm z
) ا . ع . بانككننده و فريادكننده .
مذمة
(
mazammat
) م . ع . ذم ذما و مذمة . ر . ذم .
مذمة
(
mazammat
) ا . ع . نكوهش خلاف محمدة . يق : البخل ممذة . و حرمت و آبرو . و زفتى . و رجل ذو مذمة : مرد گران بر مردم . ج : مذام .
مذمة
(
mazammat
) و (
m zem -
) (
mat
) ا . ع . قضى مذمته يعنى نيكوئى كن به آن تا نكوهش نكند . و اخذتنى منه مذمة : گرفت مرا رقت و مهربانى و ننك از ترك حرمت . و اذهب مذمتهم بشئ :
ببر نكوهش ايشان را به چيزى يعنى بده ايشان را چيزى كه از براى ايشان زمام و حرمت است .
و كذلك : المذمة فى الكل .
مذمة
(
mazemmat
) ا . ع . اندوه و شرمسارى از اهمال در حقى . و ما يذهب عنى مذمة الرضاع اى ذمامه حتى اكون قداديته كاملا .
مذمت
(
mazammat
) ا . پ . مأخوذ از تازى - نكوهش و سرزنش و بدگوئى .
مذمذة
(
mazmazat
) م . ع .
مذمذ الرجل مذمذة : دروغ گفت آن مرد .
مذمذى
(
mazmaziyy
) ا . ع .
زيرك خوش طبع و ظريف .
مذمر
(
mozammar
) ا . ع . پس سر و گردن . و كتف تا بن گوش . و چون كار سخت شده گويند : بلغ المزمر .
مذمر
(
mozammer
) ا . ع . آنكه دست خود را در فرج شتر آبستن كند تا بداند كه بچهء وى نر است و يا ماده . و آنكه كمك مىكند در زادن شتر .
مذمم
(
mozammam
) ص . ع .
رجل مدمم : مرد بسيار نكوهيده .
مذموم
(
mazmum
) ص . ع .
نكوهيده .
مذموم
(
mazmum
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - نكوهيده و محقر و تحقير شده و خوار و پست و فرومايه . و ملامتپذير .
مذميذ
(
mezmiz
) ص . ع . رجل مذميذ : مرد سخت دروغگوى .
مذنب
(
meznab
) ا . ع . كفگير و كفليز . و آب راههء بسوى زمين . و آب راههء در پستى و نهرى كه از مرغزار بجانب ديگر رود . ج :
مذانب .
مذنب
(
mozneb
) ص . ع . گناهكار و خطاكار .
مذنب
(
mozanneb
) ا . ع . ماده شترى كه از سختى درد زه دمب خود را دراز كند .
مذنب
(
mozanneb
) ص . ع . غورهء خرماى نيم رس كه از دنباله رسيدن آغاز كند .
و آنكه از طرف دمب پيش مىآيد .
مذنبة
(
moznebat
) ص . ع . مؤنث مذنب : زن گناهكار .
مذنبة
(
mozannebat
) ص . ع .
بسرة مذنبة : غورهء خرمائى كه از دنباله رسيدن آغاز كند .
مذنك
(
mazang
) ا . پ . مدنك و كليد چوبين . و دندانهء كليد . و پرهء قفل . و چوب كندهاى كه در پس در اندازند تا كشوده نشود .
مذؤب
(
maz'ub
) ص . ع . رجل مذؤب : مردى كه در گوسپندان وى گرك افتاده باشد . و بزدون مذؤب : يا بوى گرفتار بيمارى ذئبة .
مذوب
(
mezvab
) ا . ع . ظرفى كه در آن چيزى مىگذارند . و چمچه . ج : مذاوب .
مذوب
(
mozavvab
) ص . ع .
گداخته شده و آب شده .
مذوب
(
mozavveb
) ص . ع . آنكه ذوابه و چتر و گيسو براى كودك مىسازد و آن را مىآرايد و زينت مىكند .
مذوبة
(
mezvabat
) ا . ع . چمچه