بوى اختيار در حكم داده شده باشد . و فرستاده شده براى كارى و رسول . و آنكه داراى قوت كامل بود . و استعمال و عادت مقرر . و حسب المامور : بر طبق فرمان و موافق حكم .
مأمورة
(
ma'murat
) ص . ع .
خير المال مهرة مأمورة او سكة مأبورة : بهترين مال كرهء ماده است كه بركت يافته باشد در نسل و اولاد و يا راستهء خرما بنان گشن داده شده .
مأموريت
(
ma'muriyyat
) ا .
پ . - ماخوذ از تازى - حكم و فرمان و امر . و رسالت و اطاعت حكم .
مأمورين
(
ma'murin
) ا . پ .
ماخوذ از تازى - گماشتگان و كارگزاران و كارپردازان .
ماموس
(
m mus
) و
ماموسة
(
m musat
) ا . ع . آتش و آتشدان .
ماموسة
(
m musat
) ا . ع . زن گول بدزبان .
مأمول
(
ma'mul
) ا . م . ع .
اميد داشته شده .
مأمول
(
ma'mul
) ا . پ . - ماخوذ از تازى - متوقع و اميدوار و آرزومند . و منتظر . و اميد و انتظار .
مأموم
(
ma'mum
) ا . م . ع .
قصد كرده شده . و اقتدار كرده شده . ج :
مأمومون . و زده شده برام الراس . و آنكه دماغ وى را ضربى رسيده باشد .
مأموم
(
ma'mum
) ا . ع . شترى كه از ضرب و يا از ريش و صدمهء پالان موى پشت آن ريخته باشد . و نام مردى .
مأموم
(
ma'mum
) ا . پ . - ماخوذ از تازى - اقتدا كرده شده . و آنكه در نماز به امامى اقتدا مىكند .
مأمومة
(
ma'mumat
) ص . ع .
شجة مأمومة : شكستگى سر كه بام الرأس رسيده باشد .
مأمومون
(
ma'mumuna
) ع .
ج . ماموم .
مامون
(
m muna
) ا . پ . نوعى از پودنهء كوهى كه بتازى صعتر الحمام گويند .
مأمون
(
ma'mun
) ا . ع .
امانتدار . و معتمد عليه . و زنهار داده . و مامون به : يعنى ثقه و امين .
مأمون
(
ma'mun
) ا . ص . پ .
- ماخوذ از تازى - امن كرده شده و محفوظ .
و بىهراس و بىترس . و مأمون عباسى لقب عبد اللّه بن هارون الرشيد هفتم خليفه از خلفاى بنى عباس كه پس از قتل برادرش امين در سال 198 هجرى خلافت نمود و در سال 218 وفات نمود .
مأمونية
(
ma'muniyyat
) ا . ع .
نام شهرى در عراق .
مأمونيه
(
ma'muniyye
) ا . پ .
نوعى از نان شكرى . و نوعى از پوشاك و لفافه .
مأموه
(
ma'muh
) ص . ع . بىعقل و بىخرد .
مأموهة
(
ma'muhat
) ص . ع .
گوسپند مبتلا به آبله و جدرى .
مامهستان
(
m mahest n
) ا .
پ . ساذج هندى .
مامى
(
m mi
) ا . پ . مادر . و زن كدبانو .
ماميثا
(
m mis
) ا . پ . نام رستنى كه در آب بهم رسد و از داروهاى قابض است و عصارهء آن را شياف ماميثا نامند .
مآمير
(
ma ' mir
) ع . ج .
مؤتمر .
ماميران
(
m mir n
) ا . پ . نوعى از زردچوبه .
مان
(
m n
) ا . پ . خداوند و آغا . و اهل و عيال و خاندان . و اسباب خانه و اثاث البيت و مال موروثى و ميراث . و خانه . و اندوه و غم و ملال و بيمارى . و باقى و ابد و جاويد . و مثل و شبه و مانند . و مطبوع و پسنديده و مقبول .
مان
(
m n
) پ . دويم شخص ضمير متكلم اسمى كه بتازى متكلم معالغير گويند
مان
(
m n
) ا . ع . دروغ . و آهن آماج و كلند كه بدان زمين شيار كنند .
مأن
(
m n
) ا . ع . چوبى كه بر سر آن آهنى باشد و بدان زمين شيار كنند . و تهيگاه .
ج : موؤن .
مأن
(
ma'n
) م . ع . مأنه مأنا :
( از باب فتح ) : بر تهيگاه و يا بر ناف وى زد . و رسيد آن را و پرهيز كرد از وى و ترسيد . و مأن القوم : برداشت بار و گرانى آن قوم را و خورش داد . و قد لا يهمز فيقال مانهم اى احتمل مؤنتهم . و مامأنت مانه :
پرواى آن نكردم و خبر نداشتم از وى . و آماده نشدم براى آن . و نگرفتم ساز و برگ آن را . و طلب نكردم آن را . و طول ندادم رنج و تعب را در جستجوى آن . و فلان يمانه : فلان مىداند آن را . و امأن مأنك و اشأن شأنك : بكن كارى را كه نيكو مىتوانى كرد .
مانا
(
m n
) ا . پ . به لغت زند و پازند : نام خداى عز و جل .
مانا
(
m n
) م . ف پ . شبه و نظير و مانند . و همانا و البته . و فورا . و فى الحال .
و به شتاب و زودى . و حالا . و گويا و پندارى .
مانا
(
m nan
) ا . ع . براستى و درستى .
مأنات
(
ma'n t
) ع . ج . مأنة .