عشوى
(
acaviyy
) ص . ع . منسوب بعشية .
عشوية
(
acviyyat
) ا . ع . جاى تاريك .
عشى
(
acy
) م . ع . عشيته عشيا ( از باب ضرب ) : طعام شبانگاه خورانيدم او را . و كذا عثوته عشوا و عشيا ( از باب نصر ) .
و عشى الابل عشيا ( نيز از باب ضرب ) :
بشب چرانيد شتران را . و عشى فلان :
مانند نابينا كار كرد فلان .
عشى
(
ocy
) ع . ج . اعشى .
عشى
(
ac
) م . ع . عشى عشى ( از باب سمع ) و عشا عشى ( از باب نصر ) : شب كور شد و ضعيف گشت بينائى او . و عشى عليه ( نيز از باب سمع ) : ستم كرد بر وى .
و عشت الابل : شبانگاه چريدند شتران .
عشى
(
ac
) ا . ع . شبكورى .
عشى
(
aci
) ص . ع . شبكور . و آنكه در شب و روز هر دو بد بيند .
عشى
(
ec
) ا . ع . طعام شبانگاهى . ج . اعشية .
عشى
(
aciyy
) ا و ص . ع . آخر روز . و ابر . و از زوال آفتاب تا صبح . و بعير عشى : شترى كه شب تا دير چرد . و اتيته عشى امس : آمدم او را از ما بين نماز مغرب تا نماز عتمة . و صلاتا العشى :
نماز ظهر و عصر .
عشيات
(
acivy t
) ع . ج . عشية .
عشيان
(
acy n
) ص . ع . طعام شبانگاهى خورنده .
عشيان
(
ocayy n
) ا . ع . مصغر عشى :
شام كوتاه .
عشيب
(
acib
) ا و ص . ع . مرد كوتاه بالا .
و مكان عشيب : جاى گياهناك .
عشيب
(
ocayb
) ا . ع . كوتاه قد و كوتاه بالا .
عشيبة
(
acibat
) ص . ع . ارض عشيبة :
زمين گياهناك .
عشية
(
aciyyat
) ا . ع . آخر روز . و ابر . ج : عشايا و عشيات .
عشية
(
aciyyat
) ص . ع . ناقة عشية :
ماده شترى كه شب تا دير چرد .
عشير
(
acir
) ا . ع . ده يك . ج : اعشراء و عشور و اعشار . و خويش . و دوست و معاشر .
و شوى زن . ج : عشراء . و آواز كفتار .
و ده يك حصهء فقير در حساب غلهء زمين .
عشيرة
(
acirat
) ا . ع . برادران . و قبيله .
و تبار و نزديكان از جانب آبا . ج : عشائر .
و سعد العشيرة : پدر قبيلهاى در يمن .
عشيره
(
acire
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - خويشان و نزديكان و تبار . و اهل خانه . و قبيله و طايفه .
عشيش
(
acic
) م . ع . عش عشاشة و عشيشا . مر . عشاشة .
عشيشات
(
ocayc t
) ع . ج . عشيشية .
عشيشان
(
ocayc n
) و عشيشيان (
ocayciy n
) ا . ع . مصغر عشى يعنى شام كوتاه .
عشيشيانات
(
ocayciy n t
) ع . ج .
عشيشيان .
عشيشية
(
ocayciyat
) ا . ع . مصغر عشى يعنى شام كوتاه . ج : عشيشات .
عشيق
(
aciq
) ص . ع . عاشق . يق :
فلان عشيق فلانة .
عشيق
(
ecciq
) ص . ع . بسيار عشق آرنده .
عشيقة
(
aciqat
) ص . ع . مؤنث عشيق .
عص
(
ass
) ا . ع . اصل و بن هر چيزى .
عص
(
ass
) م . ع . عص عصا و عصصا ( از باب ضرب ) : سخت و درشت گرديد و ستيهيد بر غريم .
عصا
(
as
) ا . ع . چوب . و چوبدستى ( مؤنث آيد ) . قوله تعالى :
هِيَ عَصايَ أَتَوَكَّؤُا عَلَيْها
. ج : اعصى و اعصاء و عصى و عصى . و زبان . و استخوان ساق . و معجر و سربند زنان . و گروه مسلمانان . و استخوان جناح . ج : عصى . و شق فلان العصا : خلاف ورزيد فلان از جماعت مسلمين و اتفاق ايشان . و انشقت العصا : خلاف واقع شد . و يق فى الخوارج : قد شقوا عصا المسلمين . و هو لين العصا :
او نرمخو و نيكو سياست كنندهء شتران است و يا سست سياست و كم زنندهء شتران است .
و انه لضعيف العصا : او نيكو چرانندهء شتران است . و لا ترفع عصاك عن اهلك يعنى خود را باز مدار از تأديب اهل خود و آنها را ادب آموز . و هو لا يضع عصاه عن عانقه : او همواره اهل خود را ادب مىكند . و يا پيوسته در سفر مىباشد . و هم عبيد العصا يعنى ايشان اطاعت نمىكنند ما دامى كه با عصا زده نشوند . المثل : العصا من العصية اى بعض الامر من بعض . ايضا المثل : القى فلان عصاه يعنى رسيد فلان بجاى خود و اقامت كرد فلان . و ميخ در زمين فرو كوفت فلان و خيمه زد . و مطمئن شد فلان . و ترك سفر گفت .
عصا
(
as
) م . ع . عصى الرجل بالعصا عصا ( از باب سمع ) : بدست گرفت عصا را آن مرد . و عصى بسيفه : مانند عصا گرفت شمشير را . و يا زد بشمشير مانند زدن بعصا . و عصا عصا ( از باب نصر ) :
نيز بدست گرفت عصا را ، او عصا بالسيف ( از باب نصر ) و عصى بالعصا ( از باب سمع ) و بالعكس او كلاهما فى كليهما .
عصا
(
as
) ا . پ . - مأخوذ از تازى چوبدستى و پاده و پنگ و تخله و تختله و ختور و كتك و كتك و كتك و هرباس . و چماق . و آلت تناسل . و آلتى كه در گرفتن ارتفاع به كار مىبرند و عصاى مسافر را پاشو گويند .
عصاب
(
es b
) ا . ع . آنچه بدان بسته شود .
و سربند و عمامه . و ريسمانى كه بدان رانهاى ماده شتر را جهة دوشيدن بندند .
عصاب
(
es b
) م . ع . عصب على الشيئ