كرص
(
kars
) م . ع . كرصه كرصا و كريصا ( از باب ضرب ) : كوبيد آن را .
و كرص الشيىء : آميخت آن چيز را .
و كرص كريصا : با خرما آميخت كشك را .
كرضمة
(
karzamat
) م . ع . كرضم الرجل كرضمة : روى آورد آن مرد بكارزار و حمله كرد بر دشمن .
كرظ
(
karz
) م . ع . كرظ فى عرضه كرظا ( از باب ضرب ) : طعن كرد در ناموس و آبروى وى .
كرظ
(
kerz
) ص . ع . طعنكنندهء در حسب و نسب مردم . يق : فلان كرظ حسب .
كرظة
(
korzat
) ا . ع . چوبك گوشهء كمان . و پى كه در بن سوفار تير پيچند .
مر . كظرة .
كرع
(
kar '
) م . ع . كرع الانسان فى الماء كرعا و كروعا ( از باب فتح و سمع ) : بدهن خورد آن انسان آب را از جوى و جز آن بدون آنكه با كف دست و يا ظرفى آب را بردارد و خورد . و كرع فى الاناء : دهن را در ظرف گذاشته آب خورد بدون آنكه از لبهء ظرف خورد . الحديث :
كره الكرع فى النهر . و كرع فلان كرعا ( از باب سمع ) : به درد آمد پايچهء فلان . و باريك پايچه و باريك رش دست گرديد فلان . و كرعت المراة الى الرجل :
خواست زن مرد را و آرزوى جماع نمود .
و نيز كرع : فرومايه گرديدن مردم . و باريك گشتن پيش ساق . و باريدن ابر . و بكراع زمين سنگلاخ سوخته در آمدن . و خوشبوى آلودن خود را . و رماه فكرعه ( از باب فتح ) :
تير انداخت بدان و بپايچهء وى رسيد .
كرع
(
kara '
) ا . ع . آب باران ايستاده . و دست و پاى ستور . و باريكى پيش ساق . و مردم فرومايهء پست طبع . و مكان و جاى ، واحد و جمع در وى يكسان است .
كرع
(
kara '
) م . ع . كرعت الجارية كرعا ( از باب سمع ) : تيز شهوت گرديد آن كنيزك و جرات نمود بر خوردن پايچه .
كرعان
(
ker ' n
) ع . ج . كراع (
kor '
) .
كرعة
(
kare'at
) ص . ع . دختر تيز شهوت .
كرغ
(
koraq
) ا . پ . گياهى كه كراغ نيز نامند .
كرغست
(
karqast
) ا . پ . نام گياهى كه گل زردى دارد و بچارپايان دهند . و گياهى ديگر كه آن را پزند و خورند .
كرف
(
karf
) ا . پ . چيزى سياه كه زرگران به كار برند .
كرف
(
karf
) م . ع . كرف الحمار كرفا ( از باب نصر و ضرب ) : بوئيد آن خر كميز ماده را و سر را بلند كرده برگردانيد لبها را .
و كذا : كرف غيره . و هر چيزى كه شخص ببويد گويند : كرفه .
كرف
(
karf
) و (
korf
) ا . پ . قير روان .
و نقرهء سوخته .
كرفأة
(
karfa'at
) م . ع . كرفات القدر كرفأة : كف برآورد ديگ از جوشش . و كرفا القوم : در آميختند آن گروه . و كرفا الشعر و غيره : افزون شد موى و جز آن و برهم نشست .
كرفأة
(
karfa'at
) ا . ع . گل درهم پيچيدهء سخت و باز نشده .
كرفت
(
kereft
) ا . پ . چركينى و كثافت و پليدى و نجاست و ناپاكى . و كسى كه خود را از نجاست و پليدى و آلايش پاك نسازد و از نجاست پرهيز نكند .
كرفج
(
karfaj
) ا . پ . هر گياهى كه بدان آتش افروزند مانند درمنه .
كرفس
(
karafs
) ا . پ . رستنى مأكول از طايفهء چترى كه از آن خورش سازند و با سركه مانند كاهو خورند .
كرفس
(
karafs
) ا . ع . بمعنى كرفس فارسى است .
كرفس
(
korfos
) ا . ع . پنبه .
كرفسة
(
karfasat
) ا . ع . رفتار بندى .
كرفسة
(
karfasat
) م . ع . بندوار رفتن .
و بند كردن شتر و تنگ كردن بند آن را .
كرفش
(
karfac
) ا . پ . قسمى از چلپاسهء زهردار كه در خانهها بسيار است و هر كس آن را بكشد مثل آنست كه هفت من گندم به مستحق بدهد .
كرفه
(
kerfe
) ا . پ . كار نيك و ثواب مقابل گناه .
كرفهگر
(
kerfe - gar
) ا . پ . نيكوكار و ثوابكننده .
كرفىء
(
kerfi '
) ا . ع . ابر بلند رفتهء برهم نشسته .
كرفئة
(
kerfe'at
) ا . ع . پارهاى از ابر بلند رفته . و پوست بيرون تخم مرغ . و بوتهء كبر .
كرك
(
kark
) ا . ع . مرغ خانگى و ماكيان .
و كبك . و خرچنگ . و مردمك چشم . و شاخهء درخت .
كرك
(
kark
) ص . پ . ميوهء نارس و كال .
كرك
(
kark
) و (
karak
) ا . ع . نام دهى .
كرك
(
kork
) ا . پ . پشم نرمى كه از بن مويهاى بز برويد و آن را با شانه برآورده ريسند و شال و جز آن بافند . و پرز و زغب . و گرهى كه در موى افتد و با شانه آن را گشايند .
كرك
(
kork
) ص . پ . ماكيانى كه از تخم نهادن باز ايستاده و مست شده باشد .
كرك
(
karak
) ا . ع . يك نوع مرغى از