نيكو نمايند . و رنگ شكوفه و گونهء آن . و صنف و گونهء هر چيزى . ج : افواه . و ج ج : افاويه .
فوه
(
fuh
) ا . ع . فم و دهان . ج :
افواه و افهاه . و در حالت اعراب گويند :
هذا فوه و رايت فاه و لفظ من فيه .
و هذا فوزيد و رايت فازيد و مررت بفى زيد ، و اذا اضفت الى نفسك قلت فى (
fiyy
) - يستوى فيه حال الرفع و النصب و الخفض - و قولهم : كلمته فاه الى فى يعنى روباروى با آن سخن گفتم . و فاهالفيك اى جعل اللّه بفيك الارض و التراب كما يقال : بفيك الحجر . و سقى ابله على افواهها : بر سر خود گذاشت شتران را . و دخلوا فى افواه البلد و خرجوا من ارجلها يعنى از اول شهر در آمدند و از آخر آن بيرون رفتند . و مات لفيه اى لوجهه .
فوه
(
fuho
) ع . يعنى دهان آن .
فوه
(
favah
) ا . ع . فراخى دهن . و برآمدگى دندانها از دو لب .
فوه
(
favah
) م . ع . فراخ دهن شدن . و برآمدن دندانها . و برآمدن ثناياى بالا و دراز گرديدن آنها ( و الفعل من سمع ) .
فوه
(
fave
) و (
fove
) ا . پ . روناس .
فوه
(
fovveh
) ا . ع . روناس .
فوهاء
(
favh '
) ص . ع . بئر فوهاء :
چاه دهانه گشاد . و محالة فوهاء : چرخ دراز دندانه . و طعنة فوهاء : زخم فراخ .
و نيز فوهاء : مونث افوه .
فوهات
(
fovvah t
) ع . ج . فوهة .
فوهة
(
favhat
) ا . ع . دهان . و سخن و لفظ .
فوهة
(
fuhat
) ا . ع . دهانهء كوچه و راه . و دهانهء رودبار . و دهانهء جوى . و شورش و غوغا .
فوهة
(
fovvahat
) ا . ع . شورش و غوغاى مردم . و تفرقه و پراكندگى مسلمانان .
و غيبت كردن از هم . و شير شيرين مزه . و دهانهء كوچه و راه . و دهانهء رودبار و جوى .
و اول هر چيزى . ج : فوهات و فوائه و افواه .
فوهد
(
favhad
) ا . ع . كودك فربه تمام خلقت نزديك ببلوغ رسيده .
فوهدة
(
favhadat
) ا . ع . مؤنث فوهد :
دختر فربه تمام خلقت نزديك ببلوغ رسيده .
فوهل
(
fuhel
) ا . پ . شوره .
فوهى
(
fuhiyy
) ص . ع . لفظى .
فويت
(
fovayt
) ا . ع . منفرد در رأى و دانش خود كه با كسى مشاوره نكند ( مذكر و مؤنث در وى يكسان است ) .
فويق
(
fovayq
) ا . ع . مصغر فوق يعنى كمى بالا .
فويسقة
(
fovayseqat
) ا . ع . موشى كه از سوراخ خود بدر آيد .
فويطة
(
fovaytat
) ا . ع . مصغر فوطة .
فويه
(
fovayh
) ا . ع . مصغر فوه : دهان كوچك .
فه
(
fah
) ا . پ . پاروب كشتيبانان .
فه
(
feh
) ا . پ . پاروب كشتيبانان . و آهنى بيل مانند كه در وسط چوبى دارد و در دو طرف آن ريسمان بندند و يكى چوب و دو نفر ريسمان را گرفته زمين شيار كرده را بدان هموار كنند . و چوب و تختهاى كه برزيگران زمين را بدان هموار سازند .
فه
(
fahh
) ص . ع . رجل فه : مرد درماندهء بسخن .
فهاد
(
fahh d
) ا . ع . يوزبنده و كسى كه شكار بيوز مىآموزاند .
فهار
(
fah r
) ا . پ . سنگى قيمتى كه از مشرق آورند .
فهارس
(
fah res
) ع . ج . فهرس .
فهام
(
feh m
) ع . ج . فهيم .
فهام
(
fahh m
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - بسيار فهيم و بسيار دانا .
فهامة
(
fah mat
) و (
feh mat
) و فهامية
(
fah miyat
) م . ع . فهم فهما و فهما و فهامة و فهامة و فهامية .
مر . فهم (
fahm
) و (
faham
) .
فهانه
(
fah ne
) ا . پ . فانه و چوبك تنكى كه در شكاف در نهند تا گشوده نگردد و نيز در فاصلهء كفش و قالب آن گذارند و در ميان چوبى كه مىبرند و يا مىشكافند گذارند .
و نيز چوبكى كه در زير ستون گذارند تا راست بايستد .
فهاهة
(
fah hat
) ا . ع . درماندگى .
فهة
(
fahhat
) ا . ع . درماندگى . و ما سمعت منه فهة : نشنيدم از او لغزشى و سهوى و سقطهاى و نادانى و مانند آن .
فهة
(
fahhat
) ص . ع . مؤنث فه يعنى زن درمانده .
فهد
(
fahd
) ا . ع . يوز . و ميخ در ميان پالان شتر . ج : فهود و افهد . و نام وزنهاى .
فهد
(
fahd
) م . ع . فهد له فهدا ( از باب فتح ) : نيكو ساخت كار را در غيبت او .
فهد
(
fahad
) م . ع . فهد فهدا ( از باب سمع ) : خوابيد و غفلت ورزيد از آنچه تعهد كرده بود . و فهد فلان : مانند يوز گشت فلان در خواب و تمدد .
فهد
(
fahed
) و (
fehed
) ص . ع .
مرد خفتهء بىخبر و بىفكر و غفلت ورزيدهء در تعهد خود . و مانند يوز در خواب و تمدد .
فهدات
(
fahad t
) ع . ج . فهدة .
فهدة
(
fahdat
) ا . ع . يوز ماده . ج :
فهدات . و كون . و استخوان بلند برآمدهء در پس گوش شتر . و گوشت پارهء بيرون جستهء زير سينهء اسب .