بآواز مار كه از پوست برآيد .
فدفدة
(
fadfadat
) م . ع . فدفد فدفدة : دويد گريزان از درندگان و يا از دشمن .
فدك
(
fadak
) م . ع . فدك القطن فدكا : واخيدم آن پنبه را ( لغة ازدية ) .
فدك
(
fadak
) ا . ع . نام دهى نزديك خيبر و كانت فى يد فاطمة عليها السلام الى ان توفى رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله . و نيز فدك : نام پسر حام بن نوح . و نيز فدك : طنابى كه رنگرزان پارچهء رنگ كرده را به روى آن مىاندازند .
فدم
(
fadm
) ص . ع . رجل فدم :
مرد كند فهم . ج : فدام .
فدم
(
fadm
) ا . ع . درماندگى در سخن با سستى و كم فهمى . و مرد گول درشت بدخوى .
ج : فدام . و سرخ پر رنگ .
فدم
(
fadm
) م . ع . فدم فاه و عليه بالفدام فدما ( از باب ضرب ) : دهن بند نهاد بر دهن او . و كذلك الثور .
فدمة
(
fadmat
) ص . ع . امراة فدمة : زن كند فهم . ج : فدام .
فدمة
(
fadmat
) ا . ع . زن گول درشت بدخوى . ج : فدام .
فدن
(
fodn
) ع . ج . فدان .
فدن
(
fadan
) ا . ع . يك نوع رنگى سرخ .
و قلعهء سنگى استوار مشيد . و كوشك . ج :
افدان .
فدور
(
fadur
) ا . ع . بز كوهى كلانسال .
و بز كوهى جوان و رسيده . و يا بز كوهى بزرگ جثه . ج : فدر .
فدور
(
fodur
) ا . ع . ج . فدر . (
fadar
) و ج . فادر .
فدور
(
fodur
) م . ع . فدر فدرا و فدورا . مر . فدر (
fadr
) .
فدوكس
(
fadavkas
) ا . ع . شير بيشه .
و شتر نيك تواناى بزرگ هيكل . و مرد درشت اندام . و نام مردى .
فدوم
(
faddum
) ا . ع . دهان بند آتشپرستان . و پالونه .
فدومة
(
fodumat
) م . ع . فدم فدامة و فدومة . مر . فدامة .
فدوند
(
fadvand
) ا . پ . چوبى گنده و ستبر كه در پس در اندازند تا در گشوده نگردد .
فدوى
(
fedvi
) و (
fadavi
) و (
fedavi
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - كسى كه سر بهاى كسى شود و قربان وى گردد و جان خود را عوض جان او دهد و جان سپار و جان فشان . و بنده و برده . و جاننثار . و در مكالمهء با مردمان بزرگ و پادشاهان بجاى كلمهء من گفته مىشود .
فدويانه
(
fadaviy ne
) ص و م ف . پ .
منسوب بفدوى و چاكرانه و جاننثارانه .
فدويت
(
fadaviyyat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - چاكرى . و جاننثارى و سربهائى .
فدى
(
fad
) و (
fed
) ا . ع . سربها .
و قربان . و فدى لك ابى يعنى پدر من سربها و قربان تو باد .
فدى
(
fad
) و (
fed
) م . ع . فداه فدى و فدى و فداء . مر . فداء .
فدى
(
fed
) و فديات
(
fedy t
) ع .
ج . فدية .
فديات
(
feday t
) ع . ج ج . فدية .
و ج . فدى .
فدية
(
fedyat
) ا . ع . مالى كه اسيرى را بدان بخرند و رها كنند . و صدقه . ج : فدى و فديات (
fedy t
) و ج ج : فديات (
feday t
) . و فدية الفطر : نيم صاع از گندم و يك صاع از حبوب ديگر . و خذ على هديتك و فديتك يعنى بگير طورى را كه بر آن بودى .
فديد
(
fadid
) ا . ع . بانگ و آواز سخت .
و شدت آواز . و آواز دويدن گوسپندان . و آواز دويدن گوسپندان كه با آواز شبانان آميخته بود . و آوازى شبيه بآواز مار كه از پوست وى برآيد . و شتران بسيار . يق :
لفلان فديد من الابل يعنى فلان داراى شتر بسيار است . و نيز فديد : نام موضعى .
فديد
(
fadid
) م . ع . فد فديدا ( از باب ضرب ) : بانگ كرد و سخت بانگ كرد .
و بآوازى مانا بآواز مار كه از پوست وى برآيد بانگ كرد . و نيز فديد : دويدن : و يقال :
هو يفد لى و يعد يعنى او مىترساند مرا بوعدهء بد .
فديكات
(
fodayk t
) ا . ع . گروهى منسوب بابو فديك خارجى .
فديه
(
fedye
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - سربها و مالى كه اسيرى را بدان بخرند و رها كنند . و صدقه .
فذ
(
Fazz
) ا . ع . تنها و يگانه و فرد . ج :
افذاذ و فذوذ . و اولين تير از ده تير قمار ، و دويمين را توام و سيمين را رقيب و چهارمين را حلس (
hels
) و يا حلس (
hales
) و پنجمين را نافس و ششمين را مسبل و هفتمين را معلى و هشتمين را سفيح و نهمين را منيح و دهمين را وغد گويند .
فذ
(
fazz
) ص . ع . تمر فذ : خرماى پراكنده . و فذبذ يعنى تنها و يگانه .
فذ
(
fazz
) م . ع . فذه فذا ( از باب نصر ) : سخت راند آن را و دور كرد .
فذاذا
(
foz zan
) و (
fozz zan
) و فذاذى
(
faz z
) و (
foz z
) ا . ع .
جاء القوم فذاذا و يا فذاذى :
آمدند آن گروه يگان يگان . و اكلنا فذاذى :
و يا اكلنا فذادى : خورديم يگان يگان .
و كذلك فذاذا و فذاذى .