فجر
(
fajar
) ا . ع . بخشش و جوانمردى و مردمى و احسان . و دولت و مال بسيار .
فجر
(
fojor
) ع . ج . فجور .
فجرة
(
fajrat
) ا . ع . برانگيختگى بر گناه و فسق و زنا . و فجرة الوادى : فراخ جاى رودبار كه آب بسوى آن روان گردد .
فجرة
(
fajrat
) م . ع . فجر فجرا و فجورا و فجرة . مر . فجر .
فجرة
(
fojrat
) ا . ع . جاى زهيدن آب .
فجرة
(
fajarat
) ع . ج . فاجر .
فجرة
(
fajratan
) و (
fajaratan
) ا . ع .
ركب فلان فجرة : دروغ گفت فلان .
و كذلك : ركب فجرة .
فجره
(
fejere
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - مردمان فاجر و فاسق و بدكار و بدكردار و زناكار .
فجز
(
fajz
) م . ع . فجز فجزا ( از باب نصر ) : بزرگ منشى نمود و تكبر كرد ( لغة فى فجس ) .
فجس
(
fajs
) م . ع . فجس فجسا ( از باب نصر ) : بزرگ منشى نمود و تكبر كرد و بزرگى نمود . و فجس فلانا : چيره شد بر فلان . و فجس فعلا : از نو بيرون آورد كارى را كه زشت و بد بود .
فجش
(
fajc
) م . ع . فجشه فجشا ( از باب نصر ) : سرشكست او را . و فجش الشيئ : فراخ ساخت آن چيز را .
فجع
(
faj '
) م . ع . فجعه فجعا ( از باب فتح ) : دردمند كرد او را و مصيبت زده ساخت . و نيز فجع : دردمند شدن بگم گرديدن چيز گرامى و عزيز . يق : فجعة فى ماله و فجع ( مجهولا ) .
فجفاج
(
fajf j
) و فجفج
(
fajfaj
) و (
fojfoj
) ا . ع . مرد پرگوى خويشتن آراى زياده از وسع خود و نازندهء بدان .
فجفج
(
fojfoj
) و فجفجه
(
fojfoje
) ا . پ . فچفچه .
فجل
(
fajl
) و (
fajal
) م . ع . فجل فجلا و فجلا ( از باب سمع و نصر ) : نرم و فروهشته گرديد و ستبر شد .
فجل
(
fojl
) و (
fojol
) ا . ع . ترب . و حب الفجل : نام داروئى .
فجلة
(
fojlat
) ا . ع . واحد فجل يعنى يك عدد ترب .
فجو
(
fajv
) م . ع . فجا القوس فجوا ( از باب نصر ) : دور نمود زه را از قبضهء كمان .
و فجا الباب : گشاد در را .
فجواء
(
fajv '
) ا . ع . زمين فراخ و گشاده .
فجواء
(
fajv '
) ص . ع . قوس فجواء :
كمانى كه زه از وى دور باشد .
فجوات
(
fajav t
) ع . ج . فجوة .
فجوة
(
fajvat
) ا . ع . فرجه و فضاى ما بين دو چيز . و شكاف ميان دو كوه . قوله تعالى :
وَ هُمْ فِي فَجْوَةٍ مِنْهُ
. و زمين فراخ و گشاده . و گشادگى ميان سراى و ما بين حوامى الحوافر . ج : فجوات و فجاء و فجأ (
faja '
) و فجا (
foj
) .
فجور
(
fajur
) ص . ع . مرتكب گناه و زناكار . ج : فجر .
فجور
(
fojur
) م . ع . فجر فجرا و فجورا و فجرة . مر . فجر .
فجور
(
fojur
) ا . ع . فجور القرابة :
زناكارى با خويشان .
فجور
(
fojur
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - فسق و اعمال بد و ناشايسته . و هوسكارى . و زنا .
و بدكردارى و كشود .
فجوع
(
faju '
) ص . ع . موت فجوع :
مرگى كه مردمان را از سختى دردمند سازد .
فجوى
(
fajv
) ص . ع . مؤنث افجى :
زنى كه ما بين دو ران و يا دو زانو و يا دو ساق وى دورى باشد . و ماده شترى كه ميان دو پاششهء وى دورى بود . و ماده شتر كلان شكم .
فجيعة
(
faji'at
) ا . ع . سختى و اندوه دردناك . ج : فجائع .
فچفچه
(
focfoce
) ا . پ . نجوا و سر گوشى و سخن آهسته .
فح
(
fahh
) ا . ع . آوازى كه از دهن مار برآيد .
فح
(
fahh
) م . ع . فجت الافعى فحا و فحيحا و تفحاحا ( از باب نصر و ضرب ) : از دهن آواز كرد آن مار .
و فح فى نومه : دميد در خواب .
فحا
(
fah
) و (
feh
) ا . ع . ديگ افزار . و پياز . الحديث : من اكل فحا ارض لم يضره ماؤها يعنى البصل .
فحاحيل
(
fah hil
) ع . ج . فحال .
فحاش
(
fahhac
) ص . ع . رجل فحاش : مرد فحشگوى .
فحاش
(
fahhac
) ا و ص . پ . - مأخوذ از تازى - بدزبان و فحشگرى و هرزهدهن .
فحاشة
(
fah cat
) ا . ع . فحش و گستاخى .
فحاشى
(
fahh ci
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - فحش گوئى و بدزبانى و هرزه دهانى .
فحال
(
feh l
) ع . ج . فحل .
فحال
(
fohh l
) ا . ع . خرمابن نر . ج :
فحاحيل .
فحالة
(
feh lat
) ا . ع . فحل .
فحالة
(
feh lat
) م . ع . فحل فحلة و فحالة و فحولة ( از باب فتح ) : گشنى كرد .
فحام
(
feh m
) ع . ج . فحم (
fahm
) و فحم (
faham
) و فحيم . و ج . فحمة .
فحام
(
foh m
) م . ع . فحم فحما و فحوما و فحاما . مر . فحم .