غفى
(
qaf
) م . ع . غفى غفى ( از باب سمع ) : خوابيد ( واوى و يائى ) .
غفى
(
qafy
) م . ع . غفى الطعام غفيا ( از باب ضرب ) : دور نمود دانهء تلخ را از گندم و يا پاكيزه كرد آن را از كاه و جز آن .
غفية
(
qafyat
) ا . ع . پشتهء بلند كه آب بر آن نرود . و مغاكى كه جهة شكار شير در بلندى حفر كنند و غفوة نيز گويند .
غفير
(
qafir
) م . ع . غفر غفرا و غفيرا . مر . غفر .
غفير
(
qafir
) ا . ع . موى گردن . و موى پس گردن . و موى رخسار . و الجم الغفير :
خود كه همهء سر را فراگيرد . و قولهم : جاءوا جما غفيرا يعنى آمدند همه از وضيع و شريف و كسى خلاف نورزيد و در آن لغات چند است . يق : جاءوا جماء غفيرا ، و جم الغفير ، و جماء الغفير ، و الجماء الغفير ، و جماء الغفيرى ، و جم الغفيرة ، و جماء الغفيرة ، و الجماء الغفيرة ، و جماء غفيرة ، و الجم الغفيرة ، و بجماء الغفير ، و بجماء الغفيرة .
غفيرة
(
qafirat
) م . ع . غفر غفرا و غفيرة . مر . غفر .
غفيرة
(
qafirat
) ا . ع . غفيرة الشيئ :
سزاوار آن چيز . يق : غفر الامر بغفيرته .
مر . غفر . و ما فيه غفيرة : نيست در او بخششى يعنى گناه كسى را نمىبخشد . و نيز غفيرة : پوشش . و جم الغفيرة : مر . غفير .
غفيرى
(
qafir
) ا . ع . قولهم :
جماء الغفيرى . مر . غفير .
غفيفة
(
qafifat
) ا . ع . غفيفة من بقل :
ترهء سبز و تازه .
غق
(
qaqq
) ا . ع . آواز آب چون از جاى گشاده در تنگ جاى در آيد . و حكايت آواز زاغ چون گران گردد .
غق
(
qaqq
) م . ع . غق القار غقا و غقيقا ( از باب ضرب ) : جوشيد قير و آواز برآورد . و غق الصقر : بانگ كرد چرغ .
و غق الماء : آواز كرد آب هنگامى كه از جاى گشاده در تنگ جاى درآمد .
غقاق
(
qaqq q
) ص . ع . امراة غقاق :
زنى كه در هنگام جماع از فرج وى بانگ برآيد .
غق غق
(
qeq - qeq
) ا . ع . حكايت بانگ جوشش .
غقفقة
(
qaq'qaqat
) م . ع . غقغق الصقر غقغقة : بانگ كرد چرغ .
غققة
(
qaqaqat
) ا . ع . پرستوك كوهى .
غقوق
(
qaquq
) ص . ع . امراة غقوق :
زنى كه هنگام جماع از فرج وى بانگ برآيد .
غقيق
(
qaqiq
) م . ع . غق غقا و غقيقا .
مر . غق .
غك
(
qak
) ا . پ . شخص كوتاه بالاى بسيار فربه بىاندام و مضحك .
غكه
(
qoke
) ا . پ . فواق و جستن گلو و هكهك .
غل
(
qol
) ا . پ . اره . و يوغ . و طوق آهنين . و ديو كوهى . و غلغله .
غل
(
qall
) م . ع . غل فى الشيئ غلا ( از باب نصر ) : درآمد در آن چيز . و غل فلانا فى الشيئ : درآورد فلان را در آن چيز ( لازم و متعدى ) . و غل فلان المفاوز :
در آمد فلان در جاى هلاك . و غل الكبش قضيبه من غير ان يرفع الالية : درآورد تكه نرهء خود را بىآنكه بلند كند دنبه را .
و غل الغلالة : پوشيد شاماكچه را . و غل الدهن فى الراس : در بن مويها در رسانيد روغن را . و غل بصره : ميل كرد نگاه او از صواب و راستى . و غل المراة حشاها :
در آورد حشاى آن زن را يعنى در هنگام جماع يا از كلانى ذكر و يا از بسيارى منى . و غل فلانا : طوق نهاد در دست و پاى فلان و يا در گردن او . كذا غل يده الى عنقه :
يعنى با طوق بست دست او را با گردنش . و غلت الضيعة : غله آورد آب و زمين . و غل النوى بالقت : آميخت هسته را با سپست .
غل
(
qall
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - كينه و بدخواهى و عداوت و دشمنى . و رشك و حسد و بدانديشى . و بدفرجامى . و خيانت و غدر . و غل و غش : شك و شبهه . و تعدى و زبر دستى . و عيب . و بىغل : بىحيله و بىفريب و مكر . و بىغل و غش :
بىشبهه و بىترديد . و بىعيب .
غل
(
qell
) ا . ع . كينه . و حقد و حسد .
غل
(
qell
) م . ع . غل صدره غلا ( از باب سمع و ضرب ) : كينه داشت و دلش پر كينه گرديد .
غل
(
qoll
) ا . ع . تشنگى . و سختى . و سوزش تشنگى . و سوزش شكم . و گردنبند و هر چه گرد گيرد چيزى را . ج : اغلال .
و زن بدخوى را گويند : غل قمل .
و در دعاى بد و نفرين گويند : ماله ال و غل ( مجهولا فيهما ) يعنى هلاك كرده شود و برساد بوى تشنگى .
غلا
(
qal
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - قحطى و گرانى نرخ غله و ديگر مأكولات .
غلاء
(
qal '
) ا و ص . ع . نوعى از ماهى خرد . ج : اغلية . و رجل غلاء : مرد سخت دور اندازندهء تير .
غلاء
(
qal '
) م . ع . غلاغلاء ( از باب نصر ) : گران گرديد نرخ .
غلاء
(
qel '
) م . ع . غالى السهم مغالاة و غلاء : بغايت برداشت دست را در انداختن تير و بنهايت قوت دور انداخت تير را . و غالاه و به مغالاة : بها كرد و در گذشت در آن از حد و گران خريد .