صخبة
(
saxbat
) ص . ع . عين صخبة :
چشمهء با بانگ و فرياد جوش .
صخبة
(
saxebat
) ص . ع . امراة صخبة : زن با بانگ و فرياد . و عين صخبة : چشمهء با بانگ و فرياد جوش .
صخبة
(
soxobbat
) ص . ع . امراة صخبة : زن با بانگ و فرياد .
صخة
(
saxxat
) ا . ع . آواز سنگ . يق :
ضربت الصخرة فسمعت لها صخة .
صخد
(
saxd
) م . ع . صخدته الشمس صخدا ( از باب نصر ) : سوخت آن را آفتاب .
و صخد الصرد : بانگ كرد گنجشك . و صخد اليربوع : بانگ كرد كلاكموش .
و صخد اليه صخودا : گوش داد بسوى او .
صخد
(
saxd
) ا . ع . نام شهرى .
صخد
(
saxad
) م . ع . صخد النهار صخدا ( از باب سمع ) : نيك گرم شد روز . و كذلك صخدت النار و غيرها .
صخدان
(
saxd n
) و (
saxad n
) ص . ع . يوم صخدان : روز نيك گرم .
و كذلك يوم صخدان .
صخر
(
saxr
) ا . ع . صخر بن حرب ابن امية : نام ابو سفيان پدر معاويه از مؤلفهء قلوب است . تولد او ده سال پيش از عام الفيل و اسلام او در روز فتح و گفتهاند در حسن اسلام وى اختلاف است .
صخر
(
saxr
) و (
saxar
) ع . ج . صخرة و صخرة .
صخر
(
saxer
) ص . ع . مكان صخر :
جاى سنگناك .
صخرات
(
saxar t
) ع . ج . صخرة و صخرة .
صخرة
(
saxrat
) و (
saxarat
) ا .
ع . سنگ بزرگ سخت . ج : صخر و صخر و صخور و صخرات .
صخرة
(
saxerat
) ص . ع . ارض صخرة : زمين سنگلاخ .
صخره
(
saxre
) ا . پ . نام ديوى كه انگشترى سليمان پيغمبر را دزديد . و صخرهء صماء : سنگ سخت رست .
صخف
(
saxf
) م . ع . ببيل كاويدن زمين را ( و الفعل من فتح ) . يق : صخف الارض صخفا .
صخم
(
saxm
) م . ع . صخمته الشمس صخما ( از باب نصر ) : سوخت آن را آفتاب .
صخماء
(
saxm '
) ا . ع . زمين سنگلاخ سوخته مخلوط بنرم و درشت .
صخو
(
saxv
) م . ع . صخا النار صخوا : بگشاد آتش را .
صخوب
(
saxub
) ص . ع . مرد سخت آواز و سخت فرياد .
صخود
(
saxud
) م ع . يوم صخود :
روز نيك گرم .
صخود
(
soxud
) م . ع . صخد اليه صخودا ( از باب نصر ) : گوش داشت بسوى او .
صخور
(
soxur
) ع . ج . صخرة و صخرة .
صخى
(
sax
) م . ع . صخى الثوب صخى ( از باب سمع ) : چركين و ريمناك شد جامه .
صخى
(
saxi
) ص . ع . ثوب صخ :
جامهء چركين .
صخيخ
(
saxix
) م . ع . صخت الصخرة صخا و صخيخا ( از باب نصر ) : آواز كرد آن سنگ .
صخيخ
(
saxix
) ا . ع . آواز سنگ .
صخير
(
saxir
) ا . ع . نام گياهى .
صد
(
sad
) ص . توصيفى عددى . پ .
ده دفعه ده . و عدد بسيار . و صد چندان :
چندين دفعه صد و چندين دفعه زيادتر از صد .
و صد شاخ كردن : صد پاره كردن . و گل صد پر : گل پرپر .
صد
(
sadd
) م . ع . صده عن الشيئ صدا ( از باب نصر ) : منع كرد او را از آن چيز و برگردانيد و بازداشت .
صد
(
sadd
) و (
sodd
) ا . ع . كوه و ناحيهء وادى و جانب آن .
صدء
(
sad '
) م . ع . صدا المراة صدء ( از باب فتح ) : زدود زنگ آن آئينه را .
صدء
(
sod '
) و (
sada '
) ا . ع . زنگ آهن و مس و جز آن . و زنگ آئينه .
صدء
(
sada '
) ص . ع . رجل صدء :
مرد نازك بدن لطيف اندام .
صدء
(
sada '
) م . ع . صدئ الفرس صدء و صداء و صدوء ( از باب سمع و كرم ) : كميت گرديد آن اسب . و صدئ الحديد : زنگ زده شد آهن . و صدئ الرجل : راست ايستاد آن مرد و نظر كرد . و صدئت يده من الحديد : بوى گرفت دست او از آهن .
صدا
(
sada '
) ا . پ . آواز و صوت . و سدا و آوازى كه در كوه و گنبد و چاه و مانند آن پيچد و باز همان شنيده شود . و برگشت آواز و پرواك و پرواگ و پژواك و خنيد و مانو .
صدا
(
sad
) ا . ع . آواز كوه و سراى و مانند آن يعنى چون شخص در كوه آواز كند به همان آواز خود جواب داده شود . و يق : صم صداه و اصم الله صداه يعنى هلاك باد و هلاك گرداند او را خداى لان الرجل اذا مات لم يسمع الصدا منه شيئا فيجيبه .