صحراء
(
sahr '
) ص . ع . اتان صحراء :
ماده خر سرخ سپيدى آميخته . ج : صحر .
صحرا گرد
(
sahr - gard
) ص . پ .
كسى كه در بيابانها گردش مىكند .
صحرانشين
(
sahr - necin
) ص . پ .
كسى كه در صحرا و بيابان منزل گزيند و گوشهنشين و مرد مجرد و تنها و منزوى .
صحرا نورد
(
sahr - navard
) و
صحرا نيوش
(
sahr - nayuc
) ص . پ .
صحرا گرد .
صحراوات
(
sahr v t
) ع . ج .
صحراء .
صحراوى
(
sahr viyy
) ص . ع . منسوب بصحراء .
صحرائى
(
sahr i
) ص . پ . بيابانى و دشتى . و وحشى .
صحرة
(
sohrat
) ا . ع . زمين هموار و نرم ميان سنگستان . ج : صحر . و سرخى سپيدى آميخته . و تيرگى با سرخى كمى بسپيدى آميخته . و نام زمينى .
صحرة
(
sohrat
) و (
sahrat
) و (
sohraton
) لقيتة صحرة بحرة نحرة او لقيته صحرة بحرة نخرة او لقيته صحرة بحرة نحرة يعنى ديدم او را گشاده و بىحجاب و پرده كه ما بين من و او حجاب و پردهاى نبود .
صحرة
(
soharat
) ا . ع . تيرگى با سرخى كمى بسپيدى آميخته .
صحصاح
(
sahs h
) ا . ع . زمين فراخ و هموار . و باطل از هر چيز . ج : صحاصح .
صحصح
(
sahsah
) ا . ع . زمين فراخ و هموار . و باطل از هر چيز . ج : صحاصح .
صحصح
(
sohsoh
) ص . ع . رجل صحصح : مرد رسا و داناى امور و باريك بين .
صحصحان
(
sahsah n
) ا . ع . زمين فراخ و گشاد و هموار . و باطل از هر چيز .
ج : صحاصح .
صحصحة
(
sahsahat
) م . ع صحصح الامر صحصحة : پيدا و آشكار شد آن كار .
صحصوح
(
sohsuh
) ص . ع رجل صحصوح : مرد رساى داناى امور و باريكبين .
صحف
(
sohof
) ع . ج . صحاف . و ج . صحيفة .
صحفات
(
sahaf t
) ع . ج . صحفة .
صحفة
(
sahfat
) ا . ع . كاسهء بزرگ .
ج : صحاف و صحفات . و كسائى گويد : بزرگترين خنور طعامخورى را تازيان جفنة گويند و پس از آن قصعة است كه ده نفر را سير مىكند سپس صحفة كه پنج نفر سير مىكند پس ما كلة كه دو سه نفر را سير مىنمايد پس صحيفة كه يك نفر را سير مىنمايد .
صحفى
(
sahafiyy
) ص . ع . كسى كه در قرائت صحيفه خطا مىكند .
صحفى
(
sohofiyy
) ا . ع . كتاب فروش .
صحل
(
sahal
) ا . ع . گلو گرفتگى و شكستگى و ناراستگى آواز و خستگى سينه .
صحل
(
sahal
) م . ع . صحل صوته صحلا ( از باب سمع ) : گلو گرفته شد آواز او و گران و گرفته و درشت گرديد .
صحل
(
sahel
) ص . ع . رجل صحل الصوت : مرد گلو گرفته آواز .
صحم
(
sohm
) ص . ع . ج . اصحم و صحماء .
صحماء
(
sahm '
) ص . ع . مونث اصحم يعنى سياه مايل بزردى . و نيز تيره رنگ .
و بلدة صحماء : زمين گردناك . ج :
صحم .
صحماء
(
sahm '
) ا . ع . نام ترهاى .
صحمة
(
sohmat
) ا . ع . سياهى مايل بزردى . و تيرگى مايل باندك سياهى . و سرخى در سپيدى .
صحن
(
sahn
) ا . ع . شكم سم . و قدح بزرگ . و ميان سراى و ساحت آن . و بيابان فراخ . و سنج يعنى دو طبق كوچك از برنج كه يكى را بر ديگرى زنند تا بآواز آيد . ج :
اصحن .
صحن
(
sahn
) م . ع . صحن بين القوم صحنا ( از باب فتح ) : اصلاح كرد ميان قوم . و صحن زيدا : زد زيد را . و صحن فلانا : در قدح چيزى بفلان داد .
صحن
(
sahn
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - ميان سراى و گشادگى آن . و طبق بزرگ . و طشت فراخ . و زمين هموار . و صحن ارم :
باغ . و صحن دو رنگ : دنيا . و صحن سيم : صفحهء كاغذ سپيد . و قرص ماه . و صحن عظيم و يا صحن وسيع : سطح ارض و روى زمين .
صحنا
(
sahn
) و (
sehna
) ا . ع .
ماهيابه كه نوعى از نانخورش است .
صحناء
(
sahn '
) ا . ع . صحناء - الاذنين : داخل هر دو گوش .
صحناء
(
sahn '
) و (
sehn '
) و
صحناة
(
sahn t
) و (
sehn t
) ا . ع . ماهيابه .
صحنات
(
sahn t
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - قسمى از نانخورش كه از ماهى ترتيب مىدهند و ماهيابه نيز گويند .
صحنان
(
sahn ne
) ا . ع . بصيغهء تثنيه دو طبق كوچك از برنج كه يكى را بر ديگرى زنند تا آواز برآيد و در جشنها با نقاره و دهل و جز آن نوازند و آنها را سنج نيز گويند .
صحنة
(
sahnat
) ا . ع . آوندى مانند كاسه كه مصحنة نيز گويند .