كرد آن را . و زعب الوادى : پر گرديد رودبار . و زعب القربة : برداشت مشك پر را . و زعب المراة : گائيد آن زن را و پر ساخت آن را از منى . و زعب البعير بحمله : گران بار رفت آن شتر و يا دفع نمود آن بار را و دور كرد و يا برداشت آن را و راست ايستاد . و زعبته عنى : راندم آن را از خودم . و زعب الشيئ : برد آن چيز را و مرور داد آن را . و نيز زعب : راندن .
و تقسيم نمودن چيزى را در خود .
زعب
(
ze'b
) م . ع . زعب له من المال زعبا و زعبة ( از باب فتح ) : دفع كرد مر او را قطعهاى از مال .
زعب
(
ze'b
) ا . ع . پول اندك . و نام پدر قبيلهاى .
زعب
(
zo'b
) ع . ج . زعبوب .
زعبة
(
za'bat
) م . ع . زعب زعبا و زعبة . مر . زعب .
زعبة
(
zo'bat
) ا . ع . قطعهاى از مال .
زعبج
(
za'baj
) و (
ze'bej
) ا . ع . ابر سپيد . و ابر تنك سبك . و نيكوى از هر چيزى .
و زيتون .
زعبرى
(
za'bariyy
) ا . ع . نوعى از تير .
زعبقة
(
za'baqat
) م . ع . زعبق القوم الشيئ زعبقة : پريشان و متفرق ساختند آن گروه آن چيز را .
زعبل
(
za'bal
) ا . ع . مادر گول . و زن گول . و آنكه هر چه خورد نگوارد و شكمش كلان و گردنش باريك شود . و مار بزرگ . و آفتاب پرست . و درخت پنبه . و نام زنى . و ثكلته الزعبل اى امه الحمقاء .
زعبلة
(
za'balat
) ا . ع . كسى كه بدن وى فربه و گردنش باريك شود .
زعبلة
(
za'balat
) م . ع . زعبل الرجل زعبلة : عطاى نيكو و خوب داد آن مرد .
زعبوب
(
zo'bub
) ص . ع . ناكس كوتاه بالا . ج : زعب .
زعج
(
za'j
) م . ع . زعجه زعجا ( از باب فتح ) : بىآرام كرد آن را و از جاى بركند ويرا . و بانگ برزد بر وى . و زعجه من يده : برآورد آن را از دست وى .
زعج
(
zaaj
) ا . ع . بىآرامى و اضطراب و آشفتگى .
زعج
(
zaaj
) م . ع . زعج زعجا ( از باب سمع ) : بىآرام و آشفته گرديد .
زعجة
(
za'jat
) ا . ع . آواز و نعره و فرياد .
زعجلة
(
za'jalat
) ا . ع . بدخلقى و تنگخوئى .
زعر
(
za'r
) م . ع . جاى كم گياه . و نام موضعى .
زعر
(
za'r
) م . ع . زعر المراة زعرا ( از باب فتح ) : گائيد آن زن را .
زعر
(
zo'r
) ص . ع . از عرو زعراء .
زعر
(
zaar
) ا . ع . تنكى موى .
زعر
(
zaar
) و (
za'r
) م . ع . زعر الشعر زعرا و زعرا ( از باب سمع ) : كم شد و پراكنده گرديد موى . و زعر الريش كذلك اى قل و تفرق . و زعر الرجل :
تنك موى شد آن مرد .
زعر
(
zaer
) ا و ص . ع . تنك موى . و موى تنك . و موى پريشان . و جاى كم گياه .
و برهنه و عريان . و مرد بدخوى .
زعراء
(
za'r '
) ص . ع . امراة زعراء :
زن كم موى . ج : زعر .
زعراء
(
za'r '
) ا . ع . نوعى از شفتالو .
و نام موضعى .
زعرة
(
ze'rat
) ص . ع . مؤنث زعر يعنى زن كم موى .
زعرة
(
zoarat
) ا . ع . يك نوع مرغى ترسان و بيمناك .
زعرف
(
za'raf
) ص . ع . بحر زعرف :
درياى بسيار آب .
زعرور
(
zo'rur
) ص . ع . تندخوى بدخلق . يق رجل زعرور .
زعرور
(
zo'rur
) ا . ع . بار درختى كوهى كه به فارسى زالزالك گويند .
زعزاع
(
za'z '
) ص . ع . ريح زعزاع :
باد سخت جنبانندهء چيزها .
زعزاعة
(
za'z at
) ا . ع . لشكرى كه داراى اسب بسيار باشد .
زعزع
(
za'za '
) ص . ع . سير زعزع :
سير شتاب كه در آن جنبش بسيار باشد . و ريج زعزع باد سخت جنبانندهء چيزها .
زعزعان
(
za'za n
) ص . ع . . ريح زعزعان : باد سخت جنبانندهء چيزها .
زعزعة
(
za'zaat
) ا . ع . هر جنبش سخت و شديدى .
زعزعة
(
za'zaat
) م . ع . زعزعت الريح الشجرة و نحوها زعزعة :
جنبانيد باد آن درخت و مانند آن را .
زعزف
(
za'zaf
) ص . ع . بحر زعزف :
درياى بسيار آب .
زعط
(
za't
) م . ع . زعطه زعطا ( از باب فتح ) : خفه كرد آن را . و زعط الحمار : بانگ كرد آن خر .
زعف
(
za'f
) م . ع . زعفه زعفا ( از باب فتح ) : بر جاى كشت او را .
زعفران
(
za'far n
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - گياهى بصلى از طايفهء زنبق و داراى گلهاى زرد معطر و گل و نخهاى ميانهء گل آن گياه را نيز زعفران نامند و كيسر و رفون نيز گويند .
زعفران
(
za'far n
) ا . ع . گياه بصلى از طايفهء زنبق . و زنگ آهن . ج : زعافرو