رهل
(
rahel
) ص . ع . سست و جنبان گوشت . يق : فرس رهل الصدر .
رهل
(
rehl
) ا . ع . ابر تنك كه بشبنم ماند .
رهم
(
rohm
) ا . ع . نام زنى . و بنو رهم : نام بطنى از تازيان . و ابا رهم :
از كنيههاى تازيان است .
رهم
(
reham
) ا . ع . رهمة .
رهمان
(
raham n
) ا . ع . نوعى از رفتار شتر كه در آن تمايل باشد .
رهمة
(
rehmat
) ا . ع . باران نرم پيوسته .
ج : رهم و رهام .
رهمة
(
rehmat
) و (
rahmat
) ا . ع .
نرمى .
رهمج
(
rahmaj
) ا . ع . فراخ از هر چيزى .
رهمسة
(
rahmasat
) م . ع . با هم راز گفتن .
و ببدى تعريض كردن .
رهن
(
rahn
) ا . ع . گروى . ج : رهان و رهون و رهن و رهين . و ج ج : رهن .
رهن
(
rahn
) م . ع . رهنه الشيئ رهنا ( از باب فتح ) و كذا رهن عنده الشيئ : گرد كرد نزد او آن چيز را . و رهنه لسانه : بند كرد زبان را و باز داشت از ذكر خير . و رهن الشيئ رهنا و رهونا :
ثابت و برقرار ماند آن چيز . و رهن فلان رهونا : ثابت و دائم گرديد و لاغر شد فلان .
رهن
(
rahn
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - گرو . و گروى واج و پسمان .
رهن
(
rehn
) ا . ع . هو رهن مال :
آن برابر مال است .
رهن
(
rohn
) ع . ج . رهن .
رهن
(
rohon
) ع . ج . رهن .
رهنامج
(
rahn mej
) ا . ع . - مأخوذ از رهنامهء پارسى - كتابى كه كشتيبان بدان ره سپرند و بسوى لنگر گاه و جز آن پى برند .
رهنشين
(
rah - necin
) ا و ص . پ . گداى سر راه . و مردم غريب بىخانمان . و مسافر و قاصدى كه پيوسته در راه باشد . و دزد و قطاع الطريق . و باجستان .
رهنما
(
rah - nam
) ا . پ . دليل و هادى و نمايندهء راه و مرشد . و ناخدا و ملاح . و بدرقه .
رهنماى
(
rah - nam y
) ا . پ . دليل راه و نمايندهء راه .
رهنمائى
(
rah - nam i
) ا . پ . هدايت و دلالت و ارشاد .
رهنمون
(
rah - namun
) ا . پ . دليل و هادى و نمايندهء راه . و ناخدا و ملاح .
و بدرقه . و حاجب . و نقيب .
رهنمونى
(
rah - namuni
) ا . پ .
هدايت و دلالت و بدرقه .
رهنورد
(
rah - navard
) ا و ص . پ .
اسب . و روندهاى كه بتندى و جلدى و اشتلم به راه رود خواه انسان باشد و يا حيوان . و هر چيز كه راه درهم نوردد و پيچد و غلطد . و گدا و گدائى كننده .
رهو
(
rahv
) ا . ع . گشادگى ميان هر دو پاى . و رفتار نرم . يق : جاءت الخيل رهوا . و سكون و آرميدگى دريا . قوله تعالى :
وَ اتْرُكِ الْبَحْرَ رَهْواً
اى ساكنا .
و جاى بلند و پست كه در آن آب ايستد ( از اضداد است ) . و زن فراخ كس . و كلنگ كه يك نوع مرغى است . و جماعت مردم . و آب راه ميان محله . و گوى در ميان محله كه آب باران در آن جمع شود . ج : رهاء .
رهو
(
rahv
) م . ع . رهابين رجليه رهوا ( از باب نصر ) : گشاده شد ميان دو پاى او . و رها الطائر : گسترد آن مرغ بال خود را . و رها البحر : آرميد آن دريا . و رها فى السير رهوا :
به آرامى سير كرد . و نيز رهو : پيوسته و دائم بودن طعام . و قولهم : اره على نفسك ( بصيغة الامر ) يعنى آهسته باش و نرمى كن با نفس خود .
رهو
(
rohu
) ا . پ . طرز و روش . و قاعده و قانون . و پى و نشان . و سياهى از دور .
رهو
(
rohu
) و (
rahu
) ا . پ . نام كوهى در سر انديب كه آدم چون از بهشت بيرون آمد به آن كوه افتاد .
رهوا
(
rahv
) ا . پ . اسب تيز گام و راهوار .
رهواج
(
rahv j
) ا . ع . - مأخوذ از پارسى - اسب خوش راه .
رهوار
(
rahv r
) ص . پ . مركب روندهء فراخ گام و خوش راه و نجيب . و سمند رهوار : اسب خوش راه .
رهوارى
(
rah - v ri
) ا . پ . خوش - راهى و تيز گامى .
رهوة
(
rahvat
) ا . ع . جاى بلند و يا پست كه در آن آب فراهم آيد ( از اضداد است ) .
و آب راه ميان محله . و جوبة يعنى گوى در ميان محله كه آب باران در آن جمع گردد . ج :
رهاء .
رهوة
(
rahvat
) و (
rehvat
) ا . ع .
نام پشتهاى .
رهوج
(
rahuj
) ص . ع . سست و ضعيف و نرم و نازك .
رهوجة
(
rahvajat
) ا . ع . - مأخوذ از پارسى - خوشراهى اسب .
رهودية
(
rahvadiyyat
) ا . ع . نرمى و ملايمت و ملاطفت و مهربانى . و يارى و اعانت .
رهور
(
rah - var
) ا . پ . مسافر و سياح . و اسب كوچك خوشراه .