دوزانيدن
(
duz nidan
) ف م . پ .
دوختن فرمودن و دوختن كنانيدن .
دوزاى
(
duz y
) ا . پ . دوراى و مزمار و نائى كه مطربان نوازند .
دوزبان
(
do - zab n
) ا و ص . پ . قلم و خامه . و مار و افعى . و منافق . و دو زبان شدن : ريا كردن و نفاق كردن .
دوزبانى
(
do - zab ni
) ا . پ . منافقى و رياكارى و نفاق .
دوزخ
(
duzax
) ا . پ . ضد بهشت و جهنم و سقر و محل گناهگاران و مشركان در آن عالم . و مصاحب و رفيق بد . و رشك و حسد و رقابت . و رنج . و محل عذاب . و سختى و درشتى . و شكم .
دوزخبان
(
duzax - b n
) ا . پ . محافظ دوزخ و مالك جهنم .
دوزخى
(
duzaxi
) ا و ص . پ . كسى كه در دوزخ جايگاه دارد . ج : دوزخيان .
و شكم پرست و بسيار خوار .
دوزخيان
(
duzaxi n
) پ . ج . دوزخى .
دوزك
(
davzak
) ا . پ . هر چيز بزرگ و سبك .
دوزن
(
duzan
) ا . پ . تساچه و تمساح .
دوزندگى
(
duzandagi
) ا . پ . سوزن كارى .
دوزنده
(
duzande
) افا . پ . كسى كه مىدوزد و بخيه مىكند .
دوزنگى و رومى
(
do - zangi - o -
) (
rumi
) پ . ك . شب و روز . و جوانى و پيرى .
دوزنه
(
duzane
) ا . پ . نيش هوام و زنبور و پشه و جز آن .
دوزنه دار
(
duzane - d r
) ا . پ .
هوام نيش دار .
دوزه
(
duze
) ا . پ . يك نوع گياه خار دارى . و لاك . و يك نوع مومى كه بدان دستهء كارد و شمشير و جز آن را چسبانند .
دوزيدن
(
duzidan
) ف م . پ . بمعنى دوختن استعمال مىگردد ولى چندان معمول نيست .
دوزيره
(
duzire
) ا . پ . نوعى از برنج .
دوزينه
(
duzine
) ا . پ . نيش زنبور عسل و اندام پشه .
دوژ
(
duj
) ا . پ . نجاست . و براز .
و لاك مصفى و فضلهء لكلك . و خرطوم مگس و جز آن .
دوژاى
(
duj y
) ا . پ . دوراى و دوزاى و مزمار و نائى كه مطربان مىنوازند .
دوژك
(
duj k
) ا . پ . ستبر و هنگفت و كلان .
دوژنه
(
dujane
) ا . پ . زنبور عسل .
و پشه . و نيش و ناوك .
دوژه
(
duje
) ا . پ . نوعى از خار .
و گره چوب .
دوژينه
(
dujine
) ا . پ . نيش حيوانات گزنده .
دوس
(
davs
) ا . ع . خوارى و حقارت .
و نام پدر قبيلهاى از يمن .
دوس
(
davs
) م . ع . داس الشيئى برجله دوسا ( از باب نصر ) : به پا كوفت آن چيز را . و داس الحنطة و نحوها دوسا و دياسا و دياسة : كوبيد گندم و مانند آن را بپاى . و داس فلان راسه :
خوار گرديد فلان . و داس المراة : مبالغه كرد در گائيدن آن زن . و داس السيف :
زدود زنگ آن شمشير را . و نيز دوس : گل اندودن . و نرم كردن گل به پا .
دوس
(
davs
) و (
davas
) ا . پ . آب آهن تاب يعنى آبى كه در آن آهن تافته شده اندازند .
دوس
(
dus
) ا . پ . گچ و لاك .
دوس
(
dus
) ع . ج . دائس يعنى زنگ زدايندگان .
دوسانيدن
(
dus nidan
) ف م . پ .
چسبانيدن . و خود را به كسى وابستن . و سريش نمودن .
دوسة
(
davsat
) ا . ع . كوبيدن خرمن .
دوست
(
dust
) ا و ص . پ . محب و يكدل و يكرنگ . و دلفريب . و يار و رفيق .
و خيرخواه . و عاشق . و معشوق . و شاهد . و دوست داشتن : عاشق بودن . و مايل بودن و قدر رفيق دانستن .
دوستار
(
dust r
) ا . پ . دوست دارنده و دوست و رفيق و خيرخواه . و از روى محبت و عشق .
دوست افسوس
(
dust - afsus
) ص .
پ . هر چيزى كه موجب افسوس دوستان گردد .
دوستان
(
dust n
) ا . پ . ج . دوست و گاه بمعنى مفرد استعمال مىشود .
دوستانگيز
(
dust - angiz
) ص . پ .
كسى كه در ميان دوستان فتنه و آشوب برمىانگيزاند .
دوستانه
(
dust ne
) ص و م ف . پ .
منسوب بدوست . و از روى دوستى و محبت و رفاقت .
دوستانى
(
dust ni
) ص . پ . مهربان و شفيق و مشفق .
دوست بين
(
dust - bin
) ا . پ . روز بيست و دويم از ماههاى ملكى .
دوستتر
(
dust - tar
) ص . پ . دوست بزرگتر و بيشتر دوست . و دوستتر داشتن : بيشتر دوست داشتن .
دوست خوى
(
dust - xuy
) ص . پ .
محبوب و نازنين .
دوستدار
(
dust - d r
) ا . پ . دوستار .