تذفيف
(
tazfif
) م . ع . كشتن خسته را . و ذفف جهاز راحلتك ( بصيغهء امر ) : سبك گردان رخت و بار اشتر خود را .
تذقح
(
tazaqqoh
) م . ع . تذقح له : متهم كرد او را به گناهى كه مرتكب نشده بود .
تذقط
(
tazaqqot
) م . ع . گرفتن چيزى را اندكاندك .
تذقين
(
tazqin
) م . ع . ذقن على يده او على عصاه : نهاد زنخ خود را بر دست يا عصاى خود .
تذكار
(
tazk r
) م . ع . ذكر ذكرا و تذكارا . مر . ذكر .
تذكار
(
tezk r
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - يادآورى . و تذكار خاطر :
يادآورى . و تذكار كردن : يادآورى كردن .
تذكر
(
tazakkor
) م . ع . ياد كردن و به ياد آمدن . و پند گرفتن . و مذكر شدن شدن كلمهاى كه مؤنث بود .
تذكره
(
tazkerat
) م . ع . ذكر تذكيرا و تذكرة . مر . تذكير .
تذكرة
(
tazkerat
) ا . ع . يادگار .
و آنچه بدان حاجت به ياد آيد و ياد كرده شود حاجت .
تذكره
(
tazkere
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - يادگار و يادداشت . و اندامه و چك مسافر . و كتابى كه در آن احوال شعرا نوشته شده باشد .
تذكيه
(
tazkeyat
) م . ع . گلو بريدن گوسپند و جر آن . و ذكى النار : بر افروخت آتش را . و ذكى الرجل : كلانسال گرديد مرد .
تذكير
(
tazkir
) م . ع . ذكرته اياه و به تذكيرا و تذكرة : به ياد آوردم او را از آن . و نيز تذكير : پند كردن و نصيحت دادن . و پولاد نهادن بر سر تير و جز آن . و به نرى منسوب كردن - خلاف تأنيث .
تذلذل
(
tazalzol
) م . ع . مضطرب شدن و فرو هشته گرديدن . و فروتنى نمودن .
و زارى كردن .
تذلل
(
tazallol
) ا . ع . فروتنى و خضوع . و اطاعت و فرمانبردارى .
تذلل
(
tazallol
) م . ع . فروتنى نمودن و خود را خوار داشتن . و عجز و درخواست كردن .
تذلى
(
tazalli
) م . ع . تذلى تذليا :
فروتنى نمود .
تذليق
(
tazliq
) م . ع . ذلق السكين :
تيز كرد كارد را . و ذلق الفرس : لاغر گردانيد اسب را . و ذلق الضب : آب ريخت در سوراخ سوسمار تا بيرون آيد .
تذليل
(
tazlil
) م . ع . ذلّله : خوار پنداشت او را و خوار يافت او را و نرم گردانيد او را . و ذلل الكرم ( مجهولا ) : آويخته و قريب و يا برابر و هموار شد خوشههاى انگور . و ذلل النخل ( مجهولا ) : نهاده شد خوشهء خرما بن بر شاخ بىبرگ آن تا بردارد آن را .
تذليل
(
tazlil
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - ذلت و خوارى . و تذليل كردن : مغلوب كردن . و حقير و خوار كردن .
تذمر
(
tazammor
) م . ع . نكوهش كردن نفس خود را بر غضب و يا بر چيزى كه فوت كرده باشد . و تذمر عليه : ديگرگون و ناآشنا گرديد . و خشم گرفت و ترسانيد و وعدهء بد كرد يق اقبل فلان يتذمر على فلان اى تنكر له و اوعده .
تذمم
(
tazammom
) م . ع . عيب كردن و ننگ داشتن يق لو لم اترك الكذب تاثما لتركته تذمما .
تذمير
(
tazmir
) م . ع . اندازه كردن كار .
و دست در فرج شتر آبستن كردن تا بدانند كه بچهء آن نر است يا ماده .
تذميل
(
tazmil
) م . ع . برانگيختن بر رفتار نرم يق ذملته تذميلا .
تذنب
(
tazannob
) م . ع . تذنب الطريق : گرفت راه را . و تذنب المعتم :
دنباله گذاشت عمامهء خود را .
تذنوب
(
taznub
) و (
toznub
) ا . ع .
غورهء خرماى نيمرس كه از دنباله رسيدن آغاز كرده باشد .
تذنوبة
(
taznubat
) ا . ع . واحد تذنوب .
تذنيب
(
taznib
) م . ع . ذنب العمامة :
دنبالهدار كرد عمامه را . و ذنبت البسرة :
رطب شدن گرفت غورهء خرما .
تذنين
(
taznin
) م . ع . ذنين بر آوردن بينى يعنى آب روان شدن از بينى و يا تنگ شدن آن .
تذو
(
tazav
) ا . پ . ابن وردان كه جانوريست سرخ رنگ و پردار و بيشتر در گرمابهها مىباشد .
تذؤب
(
taza'ob
) م . ع . همچو گرگ شدن در خبث و دها . و تذأب الرجل للناقة : همچو گرگ ساخت آن مرد خود را به لباس و پوشيده شده ترسانيد ناقه را تا بر بچه غير مهربان گردد . و تذأبت الريح : نرم و مختلف وزيد باد . و تذأب الشيئ :
بنوبت گرفت آن چيز را .
تذور
(
tazvar
) ا . پ . تذرو و قرقاول .
تذوق
(
tazavvoq
) م . ع . پارهپاره چشيدن چيزى را .
تذؤن
(
taza'on
) م . ع . گياه ذؤنون چيدن .
تذون
(
tazavvon
) ا . ع . توانگرى و نعمت .