دابة الارض : از علامات قيامت است و يا نخستين علامت است كه كوه صفا منشق شود و از آن برآيد به مكه و مردم بسوى منى روان باشند و كسى برآيد كه با وى عصاى موسى و خاتم سليمان باشد و آن امير المؤمنين عليه السلام است و مؤمنين را بعصا زند و در روى آنها بنويسد هذا مؤمن و در روى كه قران مهر كند و بنويسد هذا كافر .
دابر
(
d ber
) ص . ع . سهم دابر :
تير در گذرندهء از نشانه . و نهار دابر :
روز بپايان رسيده .
دابر
(
d ber
) ا . ع . تابع . و آخر هر چيز . و تيرى كه در گذرد از نشانه . و خلاف فائز از تيرهاى قمار . و بنائى كه بر زمين نرم باشد و حركت نمايد . و طاقهاى بنا . و امس الدابر : روز گذشته و ديروز . و مات كدابر : غفلت نمود در كارهاى رفيق خود .
دابرة
(
d berat
) ا . ع . آخر ريگ توده .
و هزيمت . و بد فالى . و پى پاشنهء مردم .
و نوعى از پندهاى كشتى . و چيزى كه محاذى آخر خوردگاه چاروا افتد . و ناخن كه بر بازوى شور برآيد . و پنجم انگشت كه بر پاى مرغان برآيد . و زن شوم و بدبخت .
دابرة
(
d berat
) ص . ع . مونث دابر ج : دوابر . يق : سهام دابرة و دوابر .
دابشليم
(
d beclim
) ا . پ . سلسلهاى از پادشاهان سومنات . و راجهء هندى دانا و عاقل كه قصههاى كليله و دمنه از اوست و به زبان هندى يعنى پادشاه بزرگ .
دابق
(
d beq
) ا . ع . دهى در حلب .
دابل
(
d bel
) ص . ع . در مبالغه گويند :
دبل دابل يعنى سختى بسيار .
دابوغ
(
d buq
) ا . ع . تر بزه و هندوانه .
دابوق
(
d buq
) ا . ع . سريشم .
دابونتن
(
d bunetan
) ف م . پ . بلغت زند دادن ضد گرفتن .
داپرزه
(
d parze
) ا . پ . پرندهاى كه در سقف خانهها آشيان كند و پرستوك نيز گويند .
داتوبر
(
d tu - bar
) ا و ص . پ . دارو و دادرس و عادل . و عدالت و دادرسى .
داتوره
(
d ture
) ا . پ . تاتوره كه گياهى است سمى از طايفهء سلانه .
دأث
(
da's
) م . ع . دأث الطعام دأثا ( از باب فتح ) : خورد طعام را . و دأث الشيئى : سنگين و گران شد آن چيز . و دأث الثوب و غيره : چركين شدن آن جامه و جز آن . و دأث الثوب و غيره : چركين كرد آن جامه و جز آن را ( لازم و متعدى ) .
دأث
(
da's
) ا . ع . گرانى . و چركناكى .
دأث
(
da's
) و (
da'as
) ا . ع . ج .
دأثاء و دأثاء .
دأثاء
(
da's '
) و (
da'as '
) ا . ع . كنيزك .
و ابن دأثاء : احمق . ج : دؤث و دأث و دأث .
داثر
(
d ser
) ص . ع . هالك . و غافل .
و سيف داثر : شمشير زنگ زده .
داج
(
d j
) ا . پ . ظلمت و تاريكى . و شب تاريك .
داج
(
d jj
) ا . ع . آنان كه خر و شتر و جز آن بكرايه دهند . و اعوان . و تاجران .
الحديث : هولاء الداج و ليسوا بالحاج .
داجة
(
d jat
) ا . ع . پس روان لشكر .
و چيز اندك و حقير از حاجت . و در حاجة داجة از اتباع است . الحديث : ما تركت حاجة و لا داجة .
داجن
(
d jen
) ص . ع . جمل داجن :
شتر آبكش . و شاة داجن : گوسپند انس گرفته . و حمام داجن : كبوتر دست آموز . ج : دواجن . و نيز داجن : مقيم در جاى .
داجنة
(
d jenat
) ص . ع . سحابة داجنة : ابر بارنده . ج : دواجن .
داجنة
(
d jenat
) ا . ع . كبوتر دست آموز . ج : دواجن . و باران نيكو بارندهء بدون فاصله .
داجى
(
d ji
) ص . ع . تاريك . و عيش پست و دون . و نعمت وافر و فراخ . يق :
عيش داج .
داجية
(
d jeyat
) ص . ع . ليلة داجية : شب تاريك . ج : دواجى . و نعمة داجية : نعمت تمام و فراخ .
داچك
(
d cak
) ا . پ . گوشواره .
داح
(
d h
) ا . ع . نقشى رنگين كه براى اشتغال كودكان بر لوح كشند . و دست برنجن تافتهء بابريشم . و نوعى از بوى خوش .
و نقش و خطوطى كه بر گاو و جز آن باشد .
داحة
(
d hat
) ا . ع . واحد داح . يق :
الدنيا داحة : يعنى روزگار اسباب اشتغال و تماشاگاه است .
داحر
(
d her
) ص . ع . رانده شده و دور كرده شده و رد شده .
داحس
(
d hes
) ا . ع . ريش و يا دانهاى كه ميان ناخن و گوشت پيدا شود و از آن ناخن بيفتد و به فارسى خوى درد گويند . و نام اسبى مشهور كه در شئآمت به دو مثل زنند و گويند :
اشام من داحس . و حرب داحس :
جنگى است كه در ميان تازيان بواسطهء همين اسب برپا شد .
داحق
(
d heq
) ا و ص . ع . ناقهاى كه زهدان آن پس از زائيدن بيرون آمده باشد .
يق : ناقة داحق . و مرد خشمناك و گول .
ج : داحقون . و خرماى دفزك زرد . ج :
دواحق .