فلان : كلانسال شد فلان . و خات فلانا :
راند فلان را . و خات الشيئ : ربود آن چيز را . و خات فلانا ماله : كم و اندك كرد مال فلان را . و خات البازى خوتا و خوتانا و خواتا : فرود آمد باز بر شكار تا بگيرد آن را .
خوتان
(
xavat n
) م . ع . خات خوتا و خواتا و خوتانا . مر . خوت .
خوتع
(
xavta '
) ا . ع . راهبر داناى در رهبرى . و مگس كبود كه در گياه باشد .
و بچهء خرگوش . و طمع .
خوتعة
(
xavtaat
) ا . ع . مرد كوتاه .
و نام مردى از بنى عقيلة بن قاسط و منه المثل :
اشأم من خوتعة . و دربارهء مرد صحيح گويند : هو اصح من الخوتعة .
خوتل
(
xavtal
) ص . ع . داناى تيزدل و ظريف .
خوتلى
(
xavtal
) ا . ع . رفتار نهفته در عقب پرده يا در عقب هر چيز ديگر كه شخص را از نظر مخفى سازد .
خوث
(
xavas
) ا . ع . استرخاى شكم .
و امتلا . و الفت .
خوث
(
xavas
) م . ع . خوث البطن خوثا ( از باب سمع ) : فروهشته شد شكم .
و خوث فلان : ممتلى شد فلان يعنى از طعام و شراب . و خوث به : الفت گرفت به او و مأنوس شد . و خوث الرجل : فرو هشته شكم گرديد آن مرد .
خوثاء
(
xavs '
) ص . ع . زن ممتلى و مأنوس و فروهشته شكم .
خوثاء
(
xavs '
) ا . ع . دختر خردسال نازك اندام .
خوثع
(
xavsa '
) ا . ع . لئيم ناكس .
خوجداش
(
xujd c
) ا . ع . - مأخوذ از خواجه تاش فارسى و بمعنى آن .
خوجداشية
(
xujd ciyyat
) ا . ع .
خواجه تاشى . و خواجه تاشها .
خوجه
(
xuje
) ا . پ . خواجه و خصى .
خوچ
(
xuc
) ا . پ . كاسهء سر . و فرق سر مرغان . و تاج خروس يعنى گوشت پارهء سرخ كه بر سر خروس است . و گل بستان افروز . و گوسپند جنگى . و ترك كلاه و خود .
و تيزى طاق ايوان . و حرير سرخى كه بر گلوگاه نيزه بندند .
خوچاريدن
(
xuc ridan
) ف ل و م .
پ . نگاهداشتن . و آزردن و رنجيدن .
خوچه
(
xuce
) ا . پ . گل بستان افروز و تاج خروس .
خوچيدن
(
xucidan
) ف ل و م .
پ . چيزى را بد ديدن بواسطهء ضعف در چشم .
و سخت بودن . و آب دادن . و شوخ چشم و سخت چشم بودن .
خوخ
(
xavx
) ع . ج . خوخة .
خوخاء
(
xavx '
) ا . ع . مرد احمق .
ج : خوخاؤن .
خوخاءة
(
xavx at
) ا . ع . مؤنث خوخاء - زن احمق .
خوخ اقرع
(
xuxaqra '
) ا . ع . برگى هندى .
خوخاؤن
(
xavx una
) ع . ج . خوخاء .
خوخة
(
xavxat
) ا . ع . روزن در ديوار كه از آن روشنائى به خانه رسد . و گشادگى ما بين دو خانه كه بر آن دروازه نباشد . و دبر .
و نوعى از جامهء سبز . و هلو و شفتالو . ج :
خوخ .
خوخو
(
xav - xav
) ا . پ . بلغت زند رسم و قاعده و قانون و آئين و عادت . و شمشير و تيغ . و قوت و توانائى و زور . و شاخه و غصن .
و داربستى كه استاد بنا در روى آن كار مىكند .
خود
(
xavd
) ا . ع . زن جوان نيك خلقت نازك اندام . ج : خود و خودات .
خود
(
xud
) ع . ج . خود .
خود
(
xud
) ا . پ . تاج . و مغفر . و كلاه سپاهى كه از آهن و يا فلز ديگر سازند .
و خود خروچ و يا خود خروه :
تاج خروس يعنى گوشت پارهء سرخ كه بر سر خروس است . و گل بستان افروز .
خود
(
xod
) ا . پ . شخص و ذات و وجود و نفس و خويش و خويشتن . و ليكن و اما .
و سبب و دليل . و آشنا ضد بيگانه و هرگاه مضاف واقع شود و مضاف اليه وى اسم و يا ضمير باشد بطور صراحة بيان مىكند شخص و يا مقصودى را كه از آن تكلم مىنمايند مانند خود حسن گفت و يا خود او كرد . و خود اختيارى : خوددارى و تسلط بر نفس . و خودآراى : دارى كبر و غرور و نخوت و نمايندهء فضل و شرف و ثروت خويشتن . و خود بدولت يعنى شما و آقا و اين اصطلاح فارسى زبانان هند است .
و خود بسوز : نام آتشكدهاى در آذربايجان .
و خود بهائى : بيهودگى و تكبر و هوا پرستى . و خودبين : مغرور و متكبر .
و خودبينى : غرور و تكبر و جسارت .
و خودپرست : داراى عجب و كسى كه فريفتهء شخص خود باشد . و خودپرستى :
خودخواهى و خودكامى و از خود راضى بودن .
و خودپسند : كسى كه شخص خود را مىپسندد و از خود راضى است . و مردم بيهوده و بىفايده و متكبر و مغرور . و خود پسندى : تكبر و غرور . و خود پيرائى :
لاف زنى و هوا پرستى . و نمايش و جلوه . و خود ثنا : لاف زن و خودكام و مداح خويش . و خود حساب : درست حساب و خوش معامله . و خود حكم : متمرد و سركش و خودسر . و خودخو : خود