و تمام سياه بودن چشم چنان كه چشم آهوست .
و لا يكون فى بنى آدم حور و انما قيل للنساء حور العين ( و الفعل من سمع ) .
حور
(
hur
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - فرشته و پرى و ملك و پرى چشم سياه . و حور بهشتى : دوشيزهء بهشتى .
حور
(
havvar
) ا . ع . درخت سپيدار .
حور
(
hovar
) ا . ع . كوهى در يمن كه در آنجا غارى بوده و ساحران از آنجا سحر مىآموختند .
حوراء
(
havr '
) ص . ع . مؤنث احور .
زنى كه چشمش سخت سپيد و سياه بود و يا بدنش سخت سپيد و چشمش تمام سياه باشد . ج :
حور . و منه حور العين .
حوراء
(
havr '
) ا . ع . داغ مدور .
و موضعى نزديك مدينه كه لنگرگاه كشتيهاى مصر است .
حور اسفند
(
havr - esfand
) ا . پ .
گياهى كه بستان افروز نيز گويند .
حور العين
(
hur - ol - in
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - زنان سپيد پوست فراخ چشم .
چه حور جمع حوراء است كه زن سپيد پوستى باشد كه موى سرش و سياهى چشمش بغايت سياه بود و عين جمع عيناء است يعنى زن فراخ چشم .
حوران
(
havr n
) ا . ع . پوست پيل .
و قسمت جنوبى دمشق . و طرخون .
حوران
(
hur n
) ع . ج . حائر و ج .
حوار . و ج . حور .
حورا نژاد
(
havr - nej d
) ص . پ .
آنكه از نژاد سيه چشمان بهشتى باشد .
حورپيكر
(
hur - peykar
) ص . پ .
فرشته پيكر و پرى پيكر .
حورزاد
(
hur - z d
) و حورزاده (
hur - z de
) ص . پ . زاده شدهء از پريان بهشتى .
حورم
(
havram
) ا . ع . مال بسيار خواه صامت باشد يا ناطق .
حورور
(
havarva
) ا . ع . ما اصبت حورورا : نرسيدم به چيزى .
حورورة
(
havarvarat
) ا . ع . زن سپيد پوست .
حورى
(
huri
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - باكرهء بهشتى و پرى چشم سياه .
حورى
(
havariyy
) ص . ع . سرخ پوست .
حوز
(
havz
) ا . ع . جائى كه گرداگرد آن برآورده باشند . و رفتار سست . و ملك و پادشاه . و نكاح . و ليلة الحوز : شب اول رفتن شتران بسوى آب . و نيز حوز : نام قريهاى و محلهاى .
حوز
(
havz
) م . ع . حاز الشيئ حوزا و حيازة ( از باب نصر ) : گرد آورد آن چيز را و جمع كرد و گرفت آن را و مالك شد و استبداد كرد بدان . و كل من ضم الى نفسه شيئا فقد حازه . و حاز الابل حوزا :
نرم راند و يا سخت راند شتران را . و حاز جاريته : جماع كرد با كنيزك خود . و حاز فى مد القوس : فرو رفت در كشيدن كمان . و حاز فلانا : زايل كرد فلان را از مركزش . و حاز الموضع : بندروغ بست گرداگرد آن موضع .
حوزاء
(
havz '
) ا . ع . جنگى كه مردم را فراهم آورد .
حوزة
(
havzat
) ا . ع . ناحيه . و ميانهء ملك . و فرج زن . و طبيعت . و اول شبى كه شتران بسوى آب روند . و نوعى از انگور .
و نام وادى در حجاز . و حوزة الاسلام :
حدود و نواحى اسلام . و فلان مانع لحوزته اى لما فى حيزه .
حوزل
(
havzal
) و حوزلة (
havzalat
) ا .
ع . كوتاه .
حوزه
(
havze
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - ناحيه و بقعه . و نزد . و جانب و طرف . و وسط مملكت . و حدود و نواحى .
حوزى
(
havziyy
) ا . ع . نيك راننده .
و آنكه تنها فرود آيد و با كسى نياميزد . و مرد داناى صواب راى . و اسود و سياه .
حوزية
(
huziyyat
) ا . ع . ناقهء گوشهگير از شتران . و ناقهاى كه قوت رفتن در وى مجتمع باشد و يا سرشتى دارد كه در آن سرشت و در خوشرفتارى وى ديگر شتران به آن نمىرسند .
حوس
(
havs
) م . ع . حاسوا خلال الديار حوسا ( از باب نصر ) : گرداگرد سرايها را گشتند و ميان آنها را جستند بطلب چيزى . و حاس فلان الذيل : دامن كشان رفت فلان . و حاس الجلد : به ترتيب و خوبى باز كرد پوست را . و تركت فلانا يحوس بنى فلان اى يتخللهم و يطلب فيهم . و الذئب يحوس الغنم اى يتخللها و يفرقها . و حمل فلان على القوم فحاسهم : حمله كرد فلان بر آن قوم پس پا سپر نمود آنها را .
حوس
(
havsa
) ا . ع . ميان و در ميان .
حوس
(
hus
) ص . ع . ابل حوس :
شتران بدير جنبندهء از چراگاه خود .
حوس
(
hus
) ا . ع . ج . احوس . و ج .
حوساء .
حوس
(
hovvas
) ص . ع . الخطوب الحوس : بدبختى و آسيبى كه بر قومى نازل شده فراگيرد آنها را و درآيد در ميان ديارشان .
حوساء
(
havs '
) ا . ع . ناقهء بسيار خوار و سخت جان . ج : حوس .
حوسى
(
havs
) ا . ع . شتران بسيار .
حوش
(
havc
) م . ع . حاش الصيد حوشا و حياشة ( از باب نصر ) : گردا -