زنخ از مردم و جز آن . ج : احناك . و گروهى كه بطلب آب و علف روند به زمين ديگر تا آنجا ستور بچرانند . و پشتههاى باريك و بلند كه سنگهاى آن سپيد و سرخ مانند كلوخ باشد . و نام وادى در يمن . و حنك الغراب : منقار زاغ و سياهى آن .
حنك
(
hanak
) م . ع . حنك حنكا و حنكا . مر . حنك .
حنك
(
honok
) ا . ع . مرد دانا و استوار بتجربه .
حنكة
(
honkat
) ا . ع . آزمايش و تجربه .
و چوب يا دوال كه ميخهاى پالان بوى استوار كنند . و چوبى كه زير زنخ ناقه بسته سر ديگر آن بر گردن بچه بندند تا ناقه بر آن مهربان گردد . ج : حناك .
حنكة
(
hanakat
) ا . ع . پشتهء مشرف از زمين بلند .
حنكة
(
honokat
) ا . ع . زن دانا .
حنكث
(
hankas
) ا . ع . نوعى از گياه .
حنكل
(
hankal
) ا . ع . ناكس . و كوتاه .
و درشت و ستبر .
حنكلة
(
hankalat
) ا . ع . زن نكوهيدهء سياه و درشت .
حنكلة
(
hankalat
) م . ع . حنكل فى المشى حنكلة : گران رفت و آهستگى كرد در رفتار .
حنمة
(
hanamat
) ا . ع . خواب .
حنن
(
hanan
) ا . ع . گوگال .
حنو
(
hanv
) م . ع . حناه حنوا ( از باب نصر ) : كج كرد و خم داد آن را . و حنا الظهر : كوژ كرد پشت را . و حنا يده : پيچيد دست او را و دو تا كرد . و حنا القوس : ساخت كمان را . و حنا عليه :
شفقت كرد بر وى . و حناه الدهر : پير كرد او را روزگار . و حنا حنوا و حنوا :
مر . حنو .
حنو
(
hanv
) و (
henv
) ا . ع . خمدار و كج از هر چيزى خواه از بدن آدمى باشد مانند استخوانهاى ابرو و پهلو و ريش و خواه از غير آن مانند پشتهء زمين و ريگ توده . و هر چوب كج كه در پالان خرد و يا پالان بزرگ بود . و كوههء زين . ج . احناء و حنى (
haniyy
) و (
honiyy
) .
حنو
(
henv
) ا . ع . كژى . و جانب چيزى . ج : احناء . و نام گياهى . و نام موضعى .
حنو
(
honovv
) م . ع . حنت المراة على ولدها حنوا و حنوا ( از باب نصر ) : مهربانى كرد آن زن بر فرزندان و شوى نكرد بعد مردن پدر آنها . و حنت النعجة :
گشن خواه شد آن ميش .
حنواء
(
hanv '
) ص . ع . مؤنث احنى .
و ناقة حنواء : ناقهء كوز پشت .
حنوان
(
henv ne
) ا . ع . بصيغهء تثنيه - دو چوب خمدار كه بر آنها شبكه باشد و بدان گندم بسوى خرمنگاه كشند .
حنوة
(
hanvat
) ا . ع . گياهى خوشبوى كه در زمين نرم رويد . و آذريون دشتى .
و ريحان .
حنود
(
honud
) ا . ع . آبى كه ريگ فرو خورده باشد و چون ريگ را يك سو كنند آب پيدا شود . ج : حند .
حنورة
(
hennavrat
) ا . ع . يك نوع كرمى .
حنوط
(
hanut
) ا . ع . بوى خوش براى مردگان .
حنوط
(
honut
) م . ع . حنط الزرع حنوطا ( از باب ضرب ) : خداوند هنگام درو شد آن كشت . و حنط الرمث : سپيد گرديد گياه رمث و پخته شد . و حنط الميت :
حنوط پاشيد بر آن مرده .
حنوط
(
honut
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - داروهاى خوشبوئى مانند كافور كه پس شستن مرده بر آن مىپاشند .
حنوط فروش
(
honut - foruc
) ا .
پ . كسى كه بوى خوش براى مردگان مىفروشد .
جنون
(
hanun
) ا . ع . بادى كه از وى آوازى برآيد مانند حنين شتر . و كمان بانگ آور . و زن كودكدار كه شوهر كند تا شوهر بمهمات اولادش قيام نمايد .
حنون
(
honun
) ع . ج . حنين . و حنين .
حنون
(
hannun
) ا . ع . گل حنا . و شكوفهء از هر درخت .
حنى
(
hen
) ا . ع . بوتهء حنا .
حنى
(
haniyy
) ع . ج . حنية (
haniyyat
) .
حنى
(
haniyy
) و (
honiyy
) ع . ج .
حنو (
henv
) .
حنياء
(
hany '
) ص . ع . مؤنث احنى .
يق امراة حنياء الظهر : زن كوزپشت .
حنية
(
haniyyat
) ا . ع . كمان . ج :
حنى و حنايا .
حنيث
(
hanis
) ص . ع . شرور . و بد عمل .
و كسى كه قسم دروغ خورد .
حنيذ
(
haniz
) ا و ص . ع . گوسپند و گوسالهء بريان كرده شده در مغاكى . و گوسپند گرم كه بعد از بريان كردن هنوز آب از آن بچكد . و آب گرم كرده شدهء به آتش . و يك روغنى جهة تمريخ . و غسول خوشبوئى كه سر را بدان شويند . و نام آبى . و فرس حنيذ : آب دوانيده شدهء در آفتاب نگاهداشته شدهء خوى كرده .
حنيرة
(
hanirat
) ا . ع . كنگرهء طاق . و كمان .
و كمان بىزه . و كمان پنبهزنى . و هر چيز منحنى و كج . و طاق زده شده . ج : حنائر .
حنيف
(
hanif
) ا و ص . ع . مايل از هر دين