سر تيز كوه . ج : حرف (
heraf
) . و يكى از حروف هجا . و ناقهء تهيگاه درآمده و ناقهء لاغر . و ناقهء كلان جثه و استوار . و آب راهه .
و قراءة . و لغت . و باصطلاع نحو آن كلمهاى كه داراى معنى باشد غير معنى اسمى و فعلى يعنى نه اسم باشد و نه فعل . ج : احرف و حروف . و نزل القرآن على سبعة احرف يعنى نازل شد قرآن بر هفت لغت از لغات عرب اى هذه اللغات السبع متفرقة فى القرآن بعضه بلغة قريش و بعضه بلغة هذيل و بعضه بلغة هوازن و بعضه بلغة اليمن . و قوله تعالى
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَعْبُدُ اللَّهَ عَلى حَرْفٍ
اى على وجه واحد و هو ان يعبده على السراء لا الضراء او على شك او على غير طمأنينة على امره اى لا يدخل فى الدين متمكنا .
حرف الاستدراك :
كلمهاى كه تعيين مخالفت و ضديت كند .
حرف الاستفتاح :
كلمهء ابتدا و شروع .
حرف الاستفهام :
كلمهء سؤال .
حرف الاستثناء :
كلمهاى كه بدان چيزى را از چيزى جدا كنند .
حرف الاستيناف :
كلمهاى بدان مطلبى را از نو گيرند .
حرف الافتراق :
كلمهاى كه بدان چيزى را از كلمهء ديگر جدا كنند .
حرف الايجاب :
كلمهء اثبات .
حرف التأكيد :
كلمهاى كه بدان مطلبى را مؤكد كنند .
حرف التبعيد :
كلمهء انتقال .
حرف التحقيق :
كلمهء اثبات .
حرف التحضيض :
كلمهاى كه موجب دقت و ترغيب گردد .
حرف التخصيص :
كلمهاى كه بدان مطلبى را اختصاص دهند .
حرف الترجى :
كلمهء اميد .
حرف الترديد :
كلمهاى كه بدان مطلب مشكوك و مرددى را بيان كنند .
حرف التشبيه :
كلمهء مانند .
حرف التشكيك :
كلمهاى كه بدان شك و شبهه حاصل شود .
حرف التعريف :
كلمهاى كه بدان چيزى معين و مشخص گردد .
حرف التعليل :
كلمهاى كه بدان علت و سبب چيزى را معين كنند .
حرف التفريق :
كلمهء افتراق .
حرف التفضيل :
كلمهاى كه برترى چيزى را معين كند .
حرف التقريب :
كلمهاى كه بدان معنى چيزى را بطور تخمين معين كنند .
حرف التمنى :
كلمهء آرزو .
حرف التمييز :
كلمهاى كه بدان چيزى مشخص شود .
حرف التنفيس :
كلمهء زمان تنفس .
حرف التنكير :
كلمهاى كه بدان چيزى نكره و غير معين شود .
حرف التوقع :
كلمهاى كه بدان منتظر وقوع چيزى شوند و كلمهء اميد .
حرف الجزاء :
كلمهاى كه در جزاى شرط واقع شود و ما حصل و نتيجهء چيزى را بيان كند و بپارسى كنيز سزا گويند .
حرف الحال :
كلمهاى كه بدان زمان حاضر را بيان كنند .
حرف الحصر :
كلمهاى كه در اختتام كارى بيان شود .
حرف الخطاب :
كلمهاى كه بدان شخصى را مخاطب كنند .
حرف الدعاء :
كلمهء درخواست .
حرف الردع :
كلمهاى كه در ملامت و خشم و سرزنش استعمال كنند .
حرف الزائد :
كلمهاى كه زائد باشد و در معناى كلام تغييرى ندهد .
حرف الزجر :
كلمهاى كه در ملامت و راندن حيوانى استعمال كنند .
حرف الساكن :
كلمهء مصمت .
حرف السبب :
كلمهاى كه بدان سبب و علت چيزى را بيان كنند .
حرف الشرط :
كلمهاى كه در شرط و جزا استعمال كنند و بپارسى كنيز دازه گويند .
حرف الصحيح :
كلمهء مصمت - ضد حرف العلة .
حرف الصلة :
كلمهء رابطه .
حرف الطرح :
كلمهاى كه در وضع و ترتيب چيزى استعمال كنند .
حرف العطف :
كلمهاى كه در اتصال دو كلمه بهم استعمال كنند .
حرف العلة :
كلمهء اعراب .
حرف الغاية :
كلمهاى كه نهايت چيزى را بيان كند .
حرف المبهمات :
كلمهء اشاره .
حرف المعية :
كلمهء مشاركت .
حرف النداء :
كلمهاى كه بدان كسى را بخوانند و آواز كنند .
حرف الندبة :
كلمهاى كه در گريه و زارى استعمال كنند .
حرف النفى :
كلمهاى كه عدم ارتكاب فعلى را بيان مىكند .
حرف
(
harf
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - وات و رند و سخن و گفتگو و مكالمه و مباحثه و كلمه . و سخن بيهوده و هذيان . و هر يك از گپهاى الفبا . و باصطلاح زبانآموز قسم دهم از كلمات زبان فارسى كه هرگز به تنهائى استعمال نمىشود و به خودى خود معنائى ندارد و هميشه آن را با كلمات ديگر استعمال مىكنند مانند ستان در گلستان و ناك در تابناك . و حرف آخر ابجد حرف غين است و مراد از آن هزار است كه