كردن كسى را .
تسريم
(
tasrim
) م . ع . پاره پاره كردن .
تسس
(
tosos
) ا . ع . اصول رديه .
تسسگ
(
tos - sag
) ا . پ . گياهى دوائى كه بتازى بنفسج الكلاب گويند .
تسطيح
(
tastih
) م . ع . برابر و هموار كردن و پهن نمودن . و تسطيح القبر خلاف تسنيمه .
تسطيح
(
tastih
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - برابرى و هموارى . و تسطيح كردن : برابر كردن .
تسطير
(
tastir
) م . ع . فراهم آوردن و نبشتن و با هم آوردن چيزى را كه آن را اصلى نباشد يق سطر علينا : سخنهاى پريشان و بىاصل گفت . و بر گماشته شدن .
تسطيع
(
tasti '
) م . ع . داغ كردن گردن شتر را در درازى .
تسطين
(
tastin
) م . ع . سطنه تسطينا :
استوار كرد آن را و سنگين نمود .
تسع
(
tas '
) م . ع . تسعهم تسعا ( از باب فتح و ضرب ) : نه يك گرفت از اموال ايشان و نهم ايشان شد و نه گردانيد ايشان را باينكه خود نهم آنها گرديد .
تسع
(
tes '
) ا . ع . اين كلمه هميشه در مؤنث استعمال مىشود و تسع نسوة گويند يعنى نه زن . و منه قوله تعالى
تِسْعَ آياتٍ *
يعنى نه آية يكى عصا دويم قحط سيوم دريا چهارم ملخ پنجم شپش ششم خون هفتم يد بيضا هشتم غوك نهم طوفان و شاعرى آنها را بنظم در آورده : « عصا سنة بحر جراد و قمل دم و يد بعد الضفادع طوفان » . و نيز تسع :
مدت تشنگى شتتران .
تسع
(
tos '
) و (
toso '
) ا . ع . نه يك ج : اتساع .
تسع
(
tosa '
) ا . ع . سه شب از ماه يعنى شب هفتم و هشتم و نهم .
تسعب
(
tasa'ob
) م . ع . دراز شدن مانند رشتهء هر چيز لزج مانند عسل و شربت و لعاب دهن .
تسعة
(
tes'at
) ا . ع . اين كلمه هميشه در مذكر استعمال مىشود و تسعة رجال گويند يعنى نه مرد .
تسعة عشر
(
tes'ata - acar
) ا . ع . در مذكر استعمال مىشود يعنى پانزده .
تسعد
(
tasa'od
) م . ع . گياه سعدان جستن .
تسعر
(
tasa'or
) م . ع . بر افروخته شدن آتش .
تسعسع
(
tasa'so '
) م . ع . سپرى شدن زندگانى و پير خرف شدن مرد و بيشتر گذشتن از ماه . و برهنه شدن دندان از لب . و فرود افتادن حال كسى و بدحال شدن .
تسع مأته
(
tes'o - meaten
) ا . ع . نهصد .
تسعن
(
tasa'on
) م . ع . تسعن الجمل :
پر شد شتر از فربهى و يا نيك فربه گرديد .
تسعون
(
tes'un
) ا . ع . نود .
تسعير
(
tas'ir
) م . ع . نرخ نهادن . و بر افروختن آتش و جنگ ( شدد للمبالغة ) .
تسعير
(
tas'ir
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - نرخ . و تقويم و تعيين نرخ و ارزش و بها و قيمت .
و خراج .
تسعيرات
(
tas'ir t
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - نرخها و تسعيرها .
تسعيف
(
tas'if
) م . ع . آميختن مشك و مانند آن به خشبويهاى ديگر .
تسعين
(
tes'in
) ا . ع . نود .
تسغبل
(
tasaqbol
) م . ع . تسغبل الدرع : پوشيد زره را .
تسغسغ
(
tasaqsoq
) م . ع . تسغسغ فى التراب : درآمد در خاك . و تسغسغت ثنيته : جنبيد دندان ثناياى او .
تسغيم
(
tasqim
) م . ع . فرو خورانيدن خشم و جز آن يق سغمه تسغيما .
تسفد
(
tasaffod
) م . ع . تسفده تسفدا :
از راه تنگ برد آن را .
تسفر
(
tasaffor
) م . ع . به سفر رفتن . و ميان مغرب و عشا چريدن شتران يق سفر الابل تسفيرا فتفسرت . و تسفر الجلد :
پذيرفت پوست اثر چيزى را . و تسفر شيئا من حاجته : تدارك آن چيز نمود .
و تسفر النساء : طلب كرد انكشاف روى زنان راه و تسفر فلانا خواست از فلان نصف چيزى را كه بطور تاوان و جرمانه بر ذمهء او بود . و تسفرت الابل : برگهاى افتاده چريدند شتران .
تسفط
(
tasaffot
) م . ع . تسفط ما فى الاناء : آشاميد همهء آنچه در آوند بود .
تسفع
(
tasaffo '
) م . ع . گرم شدن به آتش .
تسفل
(
tasaffol
) م . ع . فرود شدن و پست گرديدن و بر نشيب و بجاى پست آمدن .
تسفه
(
tasaffoh
) م . ع . تسفه على فلان : زشت گفت فلان را . و تسفهه عن ماله : فريفت او را از مال خود . و تسفهت الرياح الغصون : كج و سايهدار گردانيد باد شاخهها را و جنبانيد آنها را . و تسفه فلان : بر خود بست فلان سفاهت را و اظهار سفاهت كرد .
تسفيح
(
tasfih
) م . ع . كار بيهوده كردن .
تسفيد
(
tasfid
) م . ع . سفد اللحم :
گوشت را در سيخ در آورد براى بريان كردن .
تسفير
(
tasfir
) م . ع . به سفر فرستادن .
و سفار بر پشت بينى شتر نهادن . و سفر الابل :
ميان مغرب و عشاء چرانيد شتران را . و سفر النار : برافروخت و شعلهناك گردانيد آتش را .
تسفيط
(
tasfit
) م . ع . گل اندودن حوض و اصلاح كردن آن .