بسوى آن . و منه خرج القوم متساندين على رايات شتى اى لم يكونوا تحت راية امير واحد .
تساور
(
tas vor
) م . ع . ظاهر شدن و خود را بلند نمودن يق تساورت له اى رفعت له شخصى و برزت .
تساوق
(
tas voq
) م . ع . تساوقت الابل : پى همديگر شدند شتران و رام گرديدند . و تساوقت الغنم : انبوهى نمودند گوسپندان در رفتار .
تساوك
(
tas voq
) م . ع . چسبيدن در رفتن . و بد رفتن از ناتوانى . و نرم و سست رفتن . يق جاءت الابل تتساوك اى تتمايل من الضعف فى مشيها و جاء . و ما يتساوك هزلا اى ما يتحرك .
تساوك
(
tas vok
) ا . ع . سير ضعيف و رفتار سست .
تساول
(
tas vol
) م . ع . تساءل .
تساوم
(
tas vom
) م . ع . بها كردن متاع را .
تساوى
(
tas vi
) م . ع . با همديگر مانند شدن . و مستوى و برابر گرديدن .
تساوى
(
tas vi
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - برابرى و مساوات و يكسانى . و باصطلاح حساب دو خط افقى كوچك به اين شكل - را گويند كه چون در ميان دو جمله عدد گذاشته شود دلالت مىكند بر اين كه آن دو جمله مساوى و برابر هماند مثلا 12 4 + 8 .
تساهل
(
tas hol
) م . ع . همديگر را آسان گرفتن .
تساهل
(
tas hol
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - نوازش و مهربانى بهمديگر .
تساهم
(
tas hom
) م . ع . با يكديگر قرعه زدن .
تساير
(
tas yor
) م . ع . با هم رفتن .
تسايف
(
tas yof
) م . ع . با هم شمشير زدن .
تسايل
(
tas yol
) م . ع . روان شدن لشكر از هر جهة .
تسبانيدن
(
tasb nidan
) ف م . پ .
سبب شكافتن لب شدن و تفسانيدن . و گرم كردن . و خفه كردن .
تسبب
(
tasabbob
) م . ع . زحمت كشيدن و سبب شدن .
تسبج
(
tasabboj
) م . ع . گليم سياه پوشيدن يق تسبج الرجل اذا لبس سبجة يعنى پوشيد گليم سياه .
تسبخ
(
tasabbox
) م . ع . تسبخ الحر : بيارميد گرما و سست و ضعيف گرديد .
تسبسب
(
tasabsob
) م . ع . تسبسبت الماء : روان و جارى گرديد آب .
تسبغ
(
tasbeq
) و (
tasbaq
) ا .
ع . تسبغ البيضة : دامن خود كه بر زره نشيند و كذلك تسبغ البيضة .
تسبغه
(
tasbeqat
) و (
tasbaqat
) ا . ع . تسبغ و دامن خود كه بر زره نشيند .
ج . تسابغ .
تسبيب
(
tasbib
) م . ع . دشنام دادن كسى را . و سبب ساختن .
تسبيح
(
tasbih
) م . ع . سبحان اللّه گفتن و به پاكى ياد كردن و صفت كردن خداى را و نماز كردن . و منه كان من المسبحين .
و روى ان عمر رضى اللّه عنه جلد رجلين سبحا بعد العصر اى صليا .
تسبيح
(
tasbih
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - ذكر خدا و مناجات و گفتن سبحان اللّه و سبحه و بلون و دانههاى رشته كشيده .
و تسبيح كربلائى : سبحهاى كه از تربت مطهر حضرت سيد الشهدا ساخته باشند . و تسبيح كردن : ذكر خدا كردن و گفتن ذكر با دانههاى سبحه .
و تسبيح هزار دانه : سبحهاى كه داراى هزار مهره باشد و سبحهء بزرگ رياكاران .
تسبيحات
(
tasbih t
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - اذكار و اوراد .
تسبيح خانه
(
tasbih - x ne
) ا . پ .
عبادتگاه و معبد و نمازگاه .
تسبيح خوان
(
tasbih - x n
) ا . پ .
آنكه ذكر خدا را بصوت خوش مىخواند . و آنكه نماز براى كسى مىكند و اجرت مىگيرد .
تسبيح ساز
(
tasbih - s z
) ا . پ .
سازندهء سبحه .
تسبيح سال
(
tasbih - s l
) ا . پ .
رشتهء سال گره .
تسبيح شمار
(
tasbih - com r
) ا .
پ . عابد .
تسبيخ
(
tasbix
) م . ع . سبك گردانيدن .
و آرام دادن . و پيچيدن پنبه و مانند آن .
و بيارميدن رگ از درد . و ضربان درد گين .
و سبخ الحر تسبيخا : بيارميد و سست گرديد گرما . و سبخ الله عنك الحمى :
سبك كند خداى تب تو را .
تسبيخ
(
tasbix
) ا . ع . فراغ . و خواب سخت . و آرميدگى . و سبك گردانيدگى .
تسبيد
(
tasbid
) م . ع . موى ستردن و از بيخ بركندن . و چرب ناكردن سر .
و نمايان شدن پر چوزهء مرغ و موى سر پس از ستردن . و نوبر آمدن گياه نصى در ريشهء كهنهء آن . و سبد الرجل : شانه كرد آن مرد سر خود را و رد كرد مويها را و رها كرد آنها را .
تسبيدن
(
tasbidan
) ف ل . م . پ .
داراى شكاف و شقاق در لب شدن . و خفه كردن و خفه شدن . و زياد گرم شدن . و تيز گشتن .
تسبيط
(
tasbit
) م . ع . باطل كردن ناقه آبستنى خود را . و بچه افگندن ميش .