قسمى از حنا .
ايرگ
(
irg
) ا . پ . به لغت زند و پازند مردم . ج : ايرگان .
ايرگان
(
irg n
) پ . ج . ايرك .
ايرمان
(
irm n
) ا . پ . ندامت و پشيمانى و تأسف و حسرت و آرزو . و مهمان ناخوانده و طفيلى . و پيك . و عاريت .
ايرمان خانه
(
irm n - x ne
) ا . پ .
مر . ايرمانسراى .
ايرمانخور
(
irm n - xor
) ص . پ .
راغب و شايق و آرزومند .
ايرمانسراى
(
irm n - sar y
) ا . پ .
خانهء كرايهاى و عاريتى . و مأواى معشوق و سركوى محبوب . و حسرت خانه . و دنيا .
ايرمى
(
a rami
) ا . ع . سنگى كه در بيابان جهت نشان راه و هدايت مسافر بر پا كنند .
ايرمى
(
a rami
) و (
irami
) ا . ع .
ما به ايرمى : نيست در آن كسى و نه اثرى و نشانى .
ايرون
(
irun
) ا . پ . گوگرد .
ايرون
(
irun
) م ف . پ . ايدون و اكنون و حالا . و اينجا .
ايرى
(
iri
) ا . پ . به لغت زند و پازند مردم . و مردمى . و شجاعت و دلاورى .
ايريداد
(
irid d
) م . ع . گلگون گرديدن اسب يعنى ما بين كميت و اشقر بودن .
ايريقان
(
iriq n
) م . ع . رنگ گرفتن انگور .
اثراء
(
e'z '
) م . ع . آزى الرجل ائزاء : در مشقت انداخت آن مرد را . و آزى على ضيعة فلان : افزونى آورد برضيعت فلان . و آزى عن فلان :
ترسيد از فلان . و آزى الحوض ائزاء :
ساخت براى آن حوض . و آزيته ائزاء :
مقابل و برابر شدم او را .
ايزاء
(
iz '
) م . ع . اوزى ظهره ايزاء : تكيه كرد بر پشت خود . و اوزى لداره : گل اندود كرد گرداگرد خانهء خود را .
ايزاب
(
iz b
) م . ع . اوزب فى الارض ايزابا : رفت در زمين و سفر كرد .
ايزار
(
i zr
) م . ع . در پناه آوردن . و استوار كردن . و بردن . و پشتواره گردانيدن جهت كسى . و گران كردن پشتواره را . و نهفتن .
ايزاره
(
iz re
) ا . پ . هزارهء ديوار و جزء تحتانى ديوار . و هر پشتى كه در نشستن بدان پشت دهند .
ايزارى
(
iz ri
) ا . پ . دستمال و رومال .
ايزاع
(
iz '
) م . ع . برآغالانيدن به چيزى يق اوزعته بالشيئى فاوزع به ( مجهولا ) .
و اوزعه ايزاعا : تقسيم كرد آن را . و نيز ايزاع : الهام كردن قوله تعالى :
رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ .
ايزاغ
(
iz q
) م . ع . اوزغت الناقة ببولها ايزاغا : كمكم انداخت كميز را آن ماده شتر - و اين را در صورتى گويند كه آبستن باشد يق الحوامل من الابل توزع بابوالها .
ائزاف
(
e'z f
) م . ع . آزفنى ائزافا :
شتابانيد من را .
ايزاف
(
iz f
) م . ع . اوزف ايزافا : شتافت .
ايزان
(
iz n
) م . ع . دل نهادن بر چيزى .
ايزان
(
iz n
) ا . پ . نام روز سىام از هر ماه كه روز آخر ماه باشد و انيزان نيز گويند .
ايزد
(
ized
) و (
eyzed
) ا . پ . فرشته و ملك . ج : ايزدان . و نيز ايزد . ا خ . از نامهاى خداى تعالى جل شأنه .
ايزدان
(
ized n
) پ . ج ايزد .
ايزدپناه
(
ized - pan h
) ص . پ .
آنكه برخوردار از حمايت الهى است . و آنكه پناه به خدا مىجويد .
ايزدتراش
(
ized - tar c
) ص . پ .
آنكه به خيال خود خدا مىتراشد و خداى وى هواى نفسش مىباشد .
ايزد تعالى
(
ized - ta l
) ا خ . پ .
خداى تعالى .
ايزد خواست
(
ized - x st
) ا خ . پ .
نام شهر كوچكى در ميان اصفهان و فارس .
ايزدگشسب
(
ized - gocasb
) ص . پ .
خداپرست . و ا خ . نام يكى از امراى بهرام چوبين .
ايزدى
(
izedi
) ص . پ . منسوب به ايزد . و انعام و بخششى كه در راه خدا داده مىشود .
ايزغنج
(
izqonj
) ا . پ . جوال .
ايژك
(
eyjak
) ا . پ . شرارهء آتش .
ايس
(
a s
) ا . ع . قهر و غلبه .
ايس
(
a s
) م . ع . ايس منه ايسا ( از باب سمع ) : مايوس و نااميد شد از او - لغة فى يئس او مقلوب و مصدر هما واحد .
و ايس ايسا : از باب حسب نيز آمده . و آسه ايسا ( از باب ضرب ) : مقهور كرد او را و غالب شد بر او . و آس فلان :
نرم گرديد فلان .
ايس
(
a os
) ص . ع . نااميد و مأيوس .
ايسا
(
is
) م ف . پ . اكنون و الحال و اين دم و اين ساعت .
ايسا
(
is
) ا . پ . از اعلام است . و ا خ . نام صحف ابراهيم .
ائساء
(
e's '
) م . ع . آسى لفلان ائساء : محزون شد از براى فلان . و تسلى داد فلان را .