دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — صفحة 259

توليد ميوه را در هند بطور سبزى مىخورند و آن را مقوى مىدانند . بيخ درخت بطور مدر در امراض رحم به كار برده مىشود . روغن نارگيل بطور زياد كننده موها به كار برده مىشود و در ميان مردم كاربرد زيادى دارد . خاكستر برگ درخت نارگيل داراى مقدار زياد ماده پتاسيم مىباشد كه در دارو استعمال مىشود . نيز آب تازه درخت بطور مدر و آرام و تسكين دهنده استعمال مىشود . از خمير كردن آب درخت آن الكل صنعتى تهيه مىشود . پوست ميوه نارگيل را سوزانده و محلول غليظى درست مىكنند كه براى امراض داء الحيه ( نوعى كچلى ) و پوستى مشابه به اگزما نافع مىباشد . در طب محلى از آن دارويى براى مرض لاغرى و سوء هضم معده درست مىكنند به اين ترتيب : مغز نارگيل كوبيده نيم كيلو در 96 گرم كره مخلوط مىكنند بعد آن را در 2 كيلو آب نارگيل مىجوشانند كه محلول غليظ درست مىشود . بعد گشنيز ، فلفل دراز ، زيره ، هل ، دارچين ، سياه‌دانه ، سعد كوفى ، نى و نارمشك را از هر كدام 13 گرم ساييده با آن مخلوط مىكنند . نارگيل را جوز هندى مىنامند و در كشورهاى گرمسير مىرويد . ميوه‌اش داراى بوى معطر و تندى است و مايعى دارد كه شامل 25 درصد روغن يك اسيد و مواد نشاسته‌اى است و به‌عنوان ادويه در طباخى استعمال مىشود . دكتر ( گليورد هاوزر ) در كتاب « چه بايد خورد و چگونه بايد پخت » مصرف آن را در غذاهاى مخصوص توصيه كرده است ، زيرا جوز هندى علاوه بر اين كه غذا را معطر مىكند ، هضم كننده است و بطور ملايم نيز ملين است . در طب ، روغن جوز هندى براى مالش عضو بيمار بخصوص در تسكين درد روماتيسم استعمال مىشود . « 1 » نارگيل براى كسانى كه بلغمى مزاج مىباشند يعنى آنهايى كه ترشح سيب آدم در بدنشان كم است خوردن اين ميوه مقوى بسيار نافع است و كسانى كه مزاج گرم دارند يعنى ترشح سيب آدم در بدنشان زياد است ، بد نيست به شرط اينكه با آن ميوه‌هاى