* چريش
به فارسى در بندرعباس و چاهبهار به نامهاى محلى چريش ، سريش و چريشك ناميده مىشود . درختى زينتى از تيره سماقيان كه جزو گونههاى زيتون تلخ ( سنجد تلخ ) مىباشد . « 1 » چريش درختى است با قامت متوسط و برگهاى سبز و كناره برگها داراى بريدگى و شبيه دندانه نامنظم است ، برگهاى آن شبيه زبان گنجشك است . اين درخت بومى هند شرقى بوده و تا مغرب چين و شرق جاوه انتشار دارد و در حال حاضر در چاهبهار ، بندرعباس و ساير مناطق جنوب كشور مىرويد .
تركيبات شيميايى :
چريش داراى يك روغن تلخ و مارگوزيگ اسيد است در دانههاى آن حدود 45 درصد روغن وجود دارد .
مواد تلخى كه در روغن اين درخت وجود دارد : نيمبين ، نيمبى نين و نيم بيدين كه ماده اصلى سبب تلخى روغن سولفور مىباشد .
هامش
( 1 ) - فرهنگ فارسى ، دكتر محمد معين ، ج 2 ، ص 1880 .