جمع كننده دهان و كمى تلخ و شيرين است و بهترين آن بزرگ ، زرد و بىدانه است . « 4 » رازى مىگويد علامت خوبى آمله رنگ سرخ و طعم تند است . « 5 » انسلى نوشته است : گل آن بوى پوست ليمو مىدهد . « 6 » رنگ آمله ، زرد مايل به سبز فام و خشك آن سياه و داراى طعمى ترش و بدمزه است . « 7 » آمله داراى انواع مختلف زير است كه هيچ كدام در ايران نمىرويد و در خواص مشابه نوع اصلى مىباشند : 1

5 « 1 » P . Niruri

ميوه ، برگ ، گل ، ريشه و دانه آن به مصارف درمانى مىرسد . « 2 » ميوه تازه و خشك ، تخم ، برگ بيخ و پوست آمله در داروها به كار مىرود . « 3 » در طب ، پوست كنده و بى دانه آن استعمال مىشود . چون در شير بخيسانند شير آملج نامند . آمله تازه را بايد چند روز در شير خيسانده ، سپس آن را خشك كنند ، زيرا آنچه در شير پرورده نشده باشد تلخ و بسيار قابض است . « 4 » آمله در روشهاى مختلف طبى مثل الوپاتيك ، هوميوپاتيك يونانى و اورويدك به كار رفته است . « 5 »

و به عربى : املج و السنانير مىگويند . « 6 » آمله را به لاتينى :

و به عربى آملج ، امبل ، اميله و انولا مىگويند . « 7 » اسم طبى آن

است . « 8 » به فرانسوى

مىگويند . « 9 » به سريانى : ارها ، به رومى : قلوبا ، قلوبا ميخ ، قلوبا شير