وجود دارد . در طب جديد استعمال دارويى به آن صورت ندارد . « 1 » پنبه خالص از سلولز تشكيل يافته و در محلول آمونياكى اكسيد مس محلول است .
خواص :
مغز دانههاى آن مصارف متعدد و فوايد بسيار دارد كه بزرگترين خواص آن زياد كردن نطفه است .
كسانى كه به علت كمى نطفه بچهدار نمىشوند بايستى سه ماه و نيم مرتبا روزى پنج مثقال دانههاى آن را خوب آرد نموده به صورت قاوت ميل نمايند . همچنين براى سينه و نرم كرده شكم مفيد است . با دارچين و شكر براى سرد مزاجان مفيد است با سكنجبين براى آنهائى كه مزاج گرم دارند مفيد است و مغز دانههاى پنبه براى زنان بچه شيرده نيز نافع است چون شير آنها را زياد مىكند .
شكوفه گياه پنبه نشاطآور است و شربتى كه با آن بسازند براى رفع خفقان و احتقان سود فراوان دارد و دارو سازان سنتى ايران را عقيده بر اين است كه عقل و هوش را زياد مىكند . ضماد شكوفه و برگ آن همراه با پنبه سوخته ورمها را فرو مىنشاند و خارش بدن را بر طرف مىكند و پس از سوختن ، از تاول زدن جلوگيرى مىكند . آب برگ آن اگر با آب سيب مخلوط شود اسهال را بند مىآورد .
چنانچه زخمهاى بريده شده را از پنبه سوخته پر كنيد چرك آنها را خشك مىكند . اگر پنبه را كه قبلا روى آن زنجبيل يا زرنباد نرم كرده گرم كنند و بر روى ورمهاى دردناك ببندند درد آنها را تسكين خواهد داد .
اگر تخم پنبه را كوبيده با كمى زنجبيل مخلوط كرده و پنبه را به آن آغشته كرده فتيله سازند و بعد يك سر آن را بر زگيل ميخى بسته و سر ديگر آن را آتش بزنند بهطورىكه گرمى و حرارتش به زگيل برسد ولى نسوزاند و اين عمل را سه روز متوالى روزى يك بار
هامش
( 1 ) - فارماكوگرافيا ، ج 1 ، ص 224 .