پنبه گياهى است علفى و به ارتفاع 5 / 0 تا 5 / 1 متر كه برگهايى متناوب با رگبرگهايى
پنجهاى مركب از 3 تا 5 لوب مشخص و منتهى به نوك تيز دارد در خارج كاسه گل آن يك كاسه فرعى مركب از 3 قطعه با بريدگيهاى نوك تيز قرار دارد ميوهاش پوشينه به بزرگى يك گردو داراى 3 تا 5 خانه و محتوى دانههاى فراوانى است كه هر يك از آنها از تارهاى سلولزى به رنگ سفيد يا مايل به خرمائى پوشيده مىباشد .
اين گياه در هند ، ايران و مصر ، آمريكا ، شوروى ، پرو پرورش مىيابد . زراعت آن در نواحى مختلف مديترانه مانند ايتاليا و اسپانيا نيز معمول است . پرورش گياهان مولد پنبه در اراضى سبك صورت مىگيرد تا ريشه گياه بتواند به سهولت در داخل خاك گسترش حاصل كند . اگر زمين زراعتى داراى كمى شوره باشد محيط مناسبترى براى نمو گياه به وجود خواهد آمد . از پرورش بعضى از گونههاى اين گياهان در سواحل دريا نتيجه خوب حاصل شده است .
طعم :
بى مزه .
مزاج :
گرم و خشك در درجه دوم ، براى اشخاص گرم مزاج مضر است .
اصلاح كننده آن :
روغن كدو و بادام .
مشابه آن :
اسفنج است .
روايت :
در قسمتى از نصيحتهاى امام رضا عليه السلام چنين آمده است : هركس بخواهد گوشش درد نكند موقع خواب پنبه بر گوش خود بگذارد . « 1 »
تركيبات شيميايى :
داراى گلهاى زرد روشن رنگ است كه در بن گلبرگها لكههاى تيرهاى وجود دارد .
از نظر تركيب شيميايى در گياه پنبه مواد تبائين ، كولين و سالسيليك اسيد وجود دارد .
هامش
( 1 ) - بهداشت ، ج 1 ، ص 90 .