دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى ) — صفحة 571

دهانه معده است . بخصوص اگر با جفت آن يعنى پوست بالاى مغز بخورند و زياد كننده منى و رافع لاغرى كليه و يرقان و طحال و سموم است . گويند خوراك آن با شكر مصلح هواى وبائى است . پوست سبز بيرون آن سرد و خشك در دوم است و جويدن آن مقوى دندان و لثه و خوشبو كننده دهان و رافع زخم دهان و مقوى دل و معده و روده است . شريف گفته : چون پوست بيرون پسته را خيسانيده بنوشند تسكين عطش و منع قى و حبس اسهال نمايد . روغن پسته گرم و معتدل در رطوبت و خشكى و نافع درد جگر ناشى از رطوبت و درد كليه و گزيدگى عقرب است . مضر معده مىباشد و مصلحش مصطكى است . مغز پسته خصوصا بدون پوست آن براى معده ضرر دارد و مصلح آن زرد آلو و بدلش به وزن آن مغز بادام و مغز حبه الخضراست . به قول اطباى هند مغز پسته شيرين و گرم و چرب و درشت ، چاق كننده و پاك كننده خون و دافع فساد باد و بلغم و ديرهضم است . « 1 » شيخ مىفرمايد : مزاج پسته در آخر دوم گرم است و رطوبتى هم دارد . با معده سازگار است تلخى و خوشبويى آن بند آمده‌هاى كبد را باز كند . پسته از دل بهم آمدن و برگشتن معده جلوگيرى كند و دهانه معده را تقويت نمايد . نه قابض است نه ملين . پسته پادزهر نيش حشرات موذى است . « 2 » پسته گرم و خشك است در دو درجه ، پوست نخستين آن قى را نافع است و پوست ميانه آن ورم معده را كه از رطوبت باشد سودمند است . « 3 » پسته با شيرين بيان و مصطكى و گل سرخ و كتيرا داروى مفيد ورم و زخم معده و روده‌ها است . مغز پسته علاوه بر آنكه به علت دارا بودن مواد غذايى فراوان مورد توجه مردم است و به صورت خام يا بوداده مصرف مىگردد در دارو سازى نيز سابقا به مصرف تهيه