« عالِيَهُمْ ثِيابُ سُندُسٍ خُضْرٌ وَ إِسْتَبْرَقٌ » .
و در روى آنها لباسهاى سندس سبز و استبرق مىپوشند . « 2 » امام صادق عليه السلام فرمود : هر كه بپوشاند برهنه مومنى را ، مىپوشد از لباس سندس و استبرق بهشت و در حفظ و ضمان خداست تا تارى از آن باقى باشد . « 3 »
مزاج :
برگ و شاخه آن گرم و خشك در درجه سوم و مزاج شير آن كه به شكر العشر معروف است گرم و خشك در درجه چهارم است . ماليدن پخته برگ و شاخه استبرق نافع فلج ، تشنج ، سستى اعضاء ، خوره ، زخمهاى بد ، سفليس و چرك مىباشد . پنبه آن خون را بند مىآورد و گوشت جديد مىروياند . شير استبرق مو را از بدن جدا مىكند ، نافع بواسير ، كچلى ، قوبا و سعفه است . شيرابه اين گياه در تركيب بعضى سموم وارد مىگردد و محتوى كائوچوك و گلوكزيدى به نام كالوت روپين است . استبرق گياهى سمى است و بايد بعد از اصلاح مصرف شود . محل رويش آن خوزستان است .
مزاج شير آن در درجه چهارم گرم و خشك و مزاج گل ، شاخه ، ريشه و برگ آن در درجه سوم گرم و خشك است . « 4 »
تركيب شيميايى :
استبرق از گياهانى است كه از آن موادّ سلولز حاصل و از اين سلولز ابريشم صنعتى ساخته مىشود . « 5 » شيرابه اين گياه در تركيب بعضى سموم وارد مىگردد و محتوى كائوچوك و يك ماده گلوكزيدى به نام كالوت روپين
calotropine
مىباشد كه از سموم قلبى است . سرم اين شيرابه خطرناك است و اختلالات بينايى به وجود مىآورد . بوى آن شبيه بوى شوكران و عمل آن مىباشد .
خواص :
در كشورهاى اروپايى از اين گياه به علت خطرناك بودن استفاده به عمل نمىآيد ، ولى شهرت درمانى فراوان در بعضى كشورها مانند هند دارد .
هامش
( 2 ) - انسان : 21 .
( 3 ) - حلية المتقين ، ص 376 .
( 4 ) - المفردات ، ص 59 .
( 5 ) - دستور بريتانى ، ص 828 .