ريشه‌اش داراى اثر قىآور شديد است . در برخى از نواحى هند و مالزى از ريشه اين گياه در مداواى جذام ، برخى بيماريهاى جلدى مانند سوداء و رفع اولسرهاى سفليس ، استفاده به عمل مىآورند . براى آن اثر خلطآور ، مقوى ، مقوى معده ، قىآور و معرق قائلأند . اين گياه را جيوه گياهى نيز مىنامند ، زيرا در مداواى سفليس براى آن اثر قاطع قائل مىباشند . گرد پوست اين درختچه در هند ، جهت رفع ديسانترى حاد به كار مىرود . « 1 » اين گياه به علت گيسى كه دارد زداينده است . بينايى را قوى مىكند و نافع شش مىباشد . با شير شتر داروى استسقاء و نافع كليه و مثانه است . « 2 » ماليدن شير آن نافع گزيدن حيوانات سمى است و بعضى از اطباء جوشانده برگ آن را در امراض تب و لرز و سوزاك استعمال مىكنند . « 3 » ماليدن برگ استبرق با روغن گل نافع امراض فلج ، لقوه ، درد مفاصل و ورمهاى سرد مىباشد و در بعضى از نسخه‌ها به كار مىرود . « 4 » پوست آن نافع هيضه است و بعضى اطباء آن را براى اين مرض همراه با فلفل سياه و نعناع ساييده ، قرص كرده مىدهند ، زيرا مواد فاسد را قطع كرده و با استفراغ بيرون مىآورد . نمك استبرق در امراض سرفه ، تنگى نفس و آمدن خون از دهان مفيد است .