بدان كه جز او دو تن ديگر از انصار حسين ( ع ) بر اثر زخم درگذشتند :
( 1 ) اوّل : سوّار ( بر وزن شدّاد : شير بيشه ، و نام جمعى است ) بن منعم بن حابس بن ابى عمير بن نهم همدانى نهمى ، او در ايّام متاركهء جنگ ، خود را به حسين ( ع ) رسانيد و در حملهء نخست جنگيد تا زخم خورد و افتاد ( بص ) در « حدائق الورديّه » گفته : سوّار نبرد كرد تا بر خاك افتاد ، او را اسير كردند و نزد عمر بن سعد آوردند و خواست او را بكشد و خويشانش شفاعت او نمودند و او را نزد خود بردند و شش ماه زخمدار بماند و درگذشت ، برخى مورّخان گفتهاند : در اسارت ماند تا مرد و وساطت خويشانش براى اين بود كه از قتلش درگذشتند و عبارت زيارت قائميّه هم بر آن دلالت دارد كه فرموده : « السلام على الجريح المأسور سوّار بن ابى عمير النهدى » با اينكه ممكن است مقصود ، همان اسارت اوّل كار باشد ، نَهمى با نون مفتوحه و هاء ساكنه است و ميم ، و فهمى تصحيف است .
( 2 ) دوم : عمرو بن عبد الله همدانى جندعى است با جيم و نون و دو بىنقطه بعد از آن ، منسوب به « جُندُع » بر وزن قنفذ ، بنو جندع خاندانى است از همدان ( بص ) عمرو ايّام ترك جنگ در كربلا به حسين ( ع ) پيوست و با او ماند ، در « حدائق » گفته : به همراه حسين ( ع ) جنگيد و غرق زخم بر خاك افتاد و زخمى بر سر داشت كه كار او را ساخته بود ، خويشان او را به در بردند و يك سال تمام در بستر بيمارى افتاده بود و سپس وفات كرد ( رضي اللَّه عنه ) و گواهش آن است كه در قائميّه فرموده : « السلام على الجريح المرتث عمرو الجندعى » ( المرتث معه عمرو بن عبد الله الجندعى خ ب ) .
نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — صفحة 867
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٨٦٧