چهار هزار فرشته در هنگامى كه حسين ( ع ) را مىكشتند به آن حضرت گذشتند و به آسمان پرواز كردند ، خدا به آنها وحى كرد : اى گروه ملائكه ، شما به دوستزادهء من و صفىّ محمد ( ص ) گذشتيد و او را مىكشتند و در فشار ظلم بود و شما او را يارى نكرديد ، به زمين فرود رويد و سر قبرش بمانيد و گريه كنيد و ژوليده و خاكآلود باشيد تا روز قيامت ، آنها تا قيام ساعت نزد آن قبر هستند .
( 1 ) و از او به سندش از مفضل بن عمر گفت كه : امام ششم ( ع ) به من فرمود :
به خدا گويا مىبينم كه ملائكه بر سر قبر حسين ( ع ) مزاحم مؤمنان باشند ، گويد :
گفتم : به چشم آنها مىآيند ؟ فرمود : هيهات ، هيهات ، به خدا ملازم مؤمنين باشند تا آنجا كه دست خود به روى آنها كشند ، فرمود : خدا هر چاشت و شام از طعام بهشت براى زوّار حسين ( ع ) بفرستد و ملائكه ، خدمتكار آنها باشند و بندهاى حاجت دنيا و آخرت خود را نخواهد جز به او داده شود ، گفتم : به خدا كرامت اين است ، فرمود : اى مفضل ، بيشتر برايت بگويم ؟ گفتم : آرى اى آقاى من ، فرمود :
گويا يك تختى از نور مىنگرم كه يك قبهء ياقوت سرخ مكلّل به جواهرات بر آن است و گويا حسين ( ع ) بر آن نشسته و نود هزار قبهء سبز گرد آن است و گويا بينم مؤمنان او را زيارت كنند و بر او سلام دهند و خداى عز و جل به آنها فرمايد :
دوستان من ، از من خواهش كنيد ، دير زمانى شما آزار كشيديد و خوار شديد و در فشار بوديد و اين است روزى كه هيچ حاجتى از من نخواهيد از حوائج دنيا و آخرت جز آن را براى شما برآورم ، و خوردن و نوشيدن آنها از بهشت باشد ، اين است به خدا كرامتى كه مانند آن چيزى نيست . علامهء مجلسى ( ره ) گفته :
نزول طعام در برزخ است و افراشتن قبه در دوران رجعت است چون فرمود :
نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — صفحة 738
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٧٣٨