[ رمز 77 ] پس از شهادت امام حسين ( ع ) بنى اميه كاملا بر اوضاع حكومت اسلامى مسلط شدند و پنجهء آنها به خون آل محمد ( ص ) آلوده شد و به هيچ كس ترحم نمىكردند و هيچ ملاحظهاى نداشتند ؛ امام چهارم ( ع ) كه حجت بر حق عصر بود به وضع كرامتآسائى از حادثهء كربلا جان بدر برد و در مدينه در نهايت تقيه و خوددارى بسر مىبرد و چون مراجعاتى از شيعيان بوده كه جواب آنها از نظر شرح تكاليف لازم بوده ؛ حضرت زينب نيابت در تبليغات و مراجعات امامت را داشته و از اين حديث مقام بزرگى براى آن مخدره به دست مىآيد و دلالت دارد كه زن استعداد ترقى تا مقام نيابت تبليغى از طرف امام زمان را دارد .
( 1 ) قطب راوندى در كتاب « دعوات » از امام چهارم ( ع ) روايت كرده كه فرمود : پدرم در روز عاشوراء كه خون جوش مىزد ، مرا به سينه چسبانيد و مىفرمود : پسر جان ، دعائى را كه فاطمه ( ع ) از رسول خدا ( ص ) از جبرئيل آموخت و به من تعليم داد ، حفظ كن كه براى هر حاجت و مهم و غم و پيشآمدى و كار بزرگ مصيبت بارى مفيد است ، فرمود : دعا كن :
« بحقّ يس و القرآن الحكيم ، و بحقّ طه و القرآن العظيم ، يا من يقدر على حوائج السائلين ، يا من يعلم ما في الضمير ، يا منفّسا عن المكروبين ، يا مفرّجا عن المغمومين ، يا راحم الشيخ الكبير ، يا رازق
نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — صفحة 439
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٤٣٩