( 1 ) ابو الفرج گويد : عباس بن على بن ابى طالب ابو الفضل كنيه داشت و مادرش ام البنين بود و بزرگتر فرزندان او و آخر برادران مادرى خود كشته شد زيرا او اولاد داشت و آنها را فرزندى نبود و پيش از خود ، آنها را به ميدان فرستاد تا همه كشته شدند و ارث آنها به او رسيد ، و سپس خودش به ميدان رفت و كشته شد ، و عبيد اللَّه ( پسر حضرت عباس ) وارث همه گرديد و عمويش عمر بن على با او بر سر ارث ستيزه كرد و با هم به مالى كه او راضى شد اصلاح كردند .
[ رمز 74 ] از كلام ابو الفرج استفاده مىشود كه ابو الفضل العباس براى ارث برادران خود آنها را پيش از خود به ميدان فرستاد ولى اين سخن بسيار سست و بيهوده است زيرا مقام شامخ او از اين علاقهء دنيوى بسيار بالاتر است ، اگر او را به مال و جاه دنيا آن هم براى وارث بعد از خود اندك علاقهاى بود چرا پيشنهاد امان عبيد اللَّه را كه به وسائل متعدده بر او عرضه شد قبول نكرد و موضوع نزاع عمر بن على با برادرزادهء خود بر سر ارث برادران بر اساس فقه سنّىها صحيح مىآيد كه مازاد از فريضه ارث را به عصبه يعنى خويشان پدرى مىدهند و آن را تعصيب مىنامند و بر اساس فقه شيعه كه با وجود وارث طبقهء اول به طبقهء دوم كه برادران است چيزى نمىرسد موضوعى ندارد و صحّت اين كلام هم بسيار بعيد است .
نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — صفحة 419
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٤١٩