الوصية » روايت كرده كه در آن روز شمارهء آنها شصت و يك تن بود و خداى عز و جل دين خود را از آغاز تا انجام روزگار به هزار مرد يارى كرده و مىكند و از تفصيل آن پرسش شد ، فرمود : سيصد و سيزده تن اصحاب طالوت و سيصد و سيزده تن اصحاب بدر با پيغمبر ( ص ) و سيصد و سيزده تن اصحاب امام قائم ( ع ) ، باقى مىماند شصت و يك تن كه روز عاشوراء با حسين ( ع ) كشته شدند . انتهى .
( 1 ) حسين ( ع ) زهير بن قين را بر ميمنه مقرر داشت و ميسره را به حبيب بن مظاهر سپرد و پرچم را به برادرش عباس داد و جلوى خيمهها صف بستند و آنها را پشت سر نهادند و دستور داد هيزم و هيمهها را كه پشت خيمهها فراهم كرده بود در خندقى كه چون نهر بزرگى پشت خيمهها در ساعتى از شب كنده بودند ريختند و آتش زدند ، مبادا دشمن از پشت سر به آنها حمله كند ؛ عمر بن سعد صبح عاشوراء لشكر خود را به صف كرد ( مل ط ) عبد اللَّه بن زهير ازدى را بر اهل مدينه گماشت و ربيعه و كنده را به قيس بن اشعث سپرد و ربع مذحج و اسد را به عبد الرحمن بن ابى سبرهء حنفى داد ، و حر بن يزيد رياحى را سردار تميم و همدان كرد ؛ همهء آنان در كشتن حسين ( ع ) شركت كردند جز حر بن يزيد كه به حسين ( ع ) برگشت و با او كشته شد ؛ عمر ميمنهء سپاه را به عمرو بن حجاج زبيدى واگذاشت و ميسره را به شمر بن ذى الجوشن داد و عروة بن قيس احمسى را فرماندهء سواره نظام كرد و شبث بن ربعى يربوعى را فرماندهء پيادگان كرد و پرچم را به آزاد كردهء خود دُرَيد سپرد .
( 2 ) ابو مخنف گويد : عمرو بن مرهء جملى ، از ابى صالح حنفى ، از غلام
نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — صفحة 295
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٢٩٥