خود را مىكشانند و وظيفهء رهبرى خود را انجام مىدهند و تكليف جامعه را روشن مىكنند و عذرى و بهانه و نقطهء ابهامى براى آنها نمىگذارند ، تا ميان درخت مىخزند و اره بر سر مىگيرند ، تا بالاى دار مىروند و انگشتنما مىگردند تا قتلگاه خود مىشتابند و سختى مىكشند ، در گوشه اعتزال و كنارهگيرى و عبا بر سر مىاندازند و شكيبائى مىكنند ، اينها همه براى آن است كه بايد در همهء جلوههاى بشريت و پيشآمدهاى جامعه شركت كنند و به او هر درسى را بياموزند ، اين حسين بن على ( ع ) است كه در امامت خود نقش بسيار مهم و دردناكى را به عهده گرفته و خود را در يك محاصرهء بسيار سخت و تنگى وارد كرده تا به مردم بگويد ، در اينجا هم بايد حق را در نظر گرفت و عدالت را منظور داشت و تا آخرين دم زندگانى از مبارزه دست نكشيد و در ميان اين تنگ حصار و گروه دشمن ، خود را نباخت ، نه تنها دست حق به دست دشمن ناحق نداد بلكه بدون بيم و هراس به صفبندى و تعبيهء قشون پرداخت و مانند قهرمان پيروزى كه عمرها در ميدانهاى جنگ پيروزى ديده ، نقشه كشيده و در اين بيابان غربت نقشهء دفاع كشيد و لياقت نظامى خود را به اثبات رسانيد .
( 1 ) صبح عاشوراء ، حسين ( ع ) نماز فجر را با اصحابش خواند و ايستاد و اين خطبهء كوتاه را ايراد كرد ، خدا را حمد و ثنا نمود و به اصحابش فرمود : « براستى خداى عز و جل امروز به كشته شدن شماها و كشته شدن من اذن داده و بايد شكيبا
نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — صفحة 293
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٢٩٣