باشيد » مسعودى آن را در « اثبات الوصية » روايت كرده است .
[ رمز 44 ] اذن خدا براى كشته شدن حسين ( ع ) و اصحابش در روايت « خصال » آمده است كه : هر پيشآمدى از خير و شر در اين جهان واقع شود به اذن خدا است ، اذن عامى كه از طرف خداوند با هر پيشآمدى هست همان اعلام حضرت او است نسبت به پديد شدن هر حادثى كه عبارت از ايجاد مقدمات آن حادث است ولى اذنى كه امام ( ع ) در اينجا پيش از توجه به همهء حوادث مهم روز عاشورا بدان اعلام مىكند رمز مقام فداكارى و از خودگذشتگى خود او و اصحاب او است و اين شبهه را بر طرف مىكند كه اكنون ما در موقعيتى قرار گرفتيم كه بقاى دين و محبت بر مردم جهان وابسته جانبازى ما شده است و ديگر تقيه و خوددارى در برابر قدرت ظالمين معنى ندارد و مقام مصلحيت ما اين جانبازى بر ما لازم و گوارا كرده است .
( 1 ) ( ف ) سپس حسين ( ع ) اسب رسول خدا ( ص ) را كه « مرتجز » نام داشت ، خواست و سوار شد و اصحاب خود را براى پيكار آماده كرد و جا بر جا نمود و همهء آنها سى و دو سواره و چهل پياده بودند و از امام باقر ( ع ) روايت شده است كه چهل و پنج سوار و صد پياده بودند و روايت جز آن نيز رسيده ؛ ( 2 ) در « اثبات
نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — صفحة 294
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٢٩٤