[ رمز 25 ] مبارزه با دشمن دين ، گاهى بعنوان جهاد يا دفاع معمولى است و نيازمند نيروئى است كه معمولا در مقام غلبه بر طرف باشد و بايد در شماره و ساز و برگ كمتر از نيم نيروى دشمن نباشد و در اين صورت وقتى پيغمبر يا امام وقت بسيج جهاد را اعلان كرد ، بر همه كس متابعت و يارى واجب باشد با تحقق شرائط ولى گاهى مبارزه براى استماته و جانبازى در راه حق است كه نتيجهء معنوى و تبليغى دارد مانند جهاد جعفر طيار و همراهانش در جنگ مؤته ، در اين صورت جنبهء اجتماعى ندارد و تكليف فردى و اختيارى است و هر مكلفى بعنوان داوطلب در آن شركت مىكند و جهاد امام حسين جهاد استماته بود ، داوطلبان آن مقام بزرگى داشتند و تخلف كنندگان گناهى نداشتند ، مضمون نامهء امام بيان همين موضوع است و در ضمن اعلام مىفرمايد كه : فتح نهائى اسلام كه بوسيلهء مهدى آل محمد انجام مىشود نصيب معاصرين او نمىشود .
( 1 ) و نيز از او روايت شده كه : چون حسين بن على ( ع ) به عراق توجه نمود ، كتب و وصيت را نزد امّ سلمه به امانت سپرد و چون على بن الحسين برگشت به او تحويل داد .
( 2 ) مسعودى در « اثبات الوصيّة » گفته : چون حسين پس از نامهنگارى كوفيان
نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — صفحة 209
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٢٠٩