اتفاقا همان روز بعد از دو سه ساعت همان دكتر متخصص مجارى ادرار بديدن بيمار آمد .
شرح وضعيت بيمار را براى او بازگو كردند . ولى ايشان باز همان دستور سابق خود را تكرار كرد .
روز ديگر بعيادت رفتم چگونگى وضع بيمار را بيان كردند . متوجه شدم كه ديگر مجرا طبيعى شده است . چه اگر تنگى و عيبى در بين مىبود همين يكى دو استكان ادرار بطور عادى و طبيعى دفع نمىشد . پس اين بند آمدن ادرار ناشى از فكر و خيال و اعصاب است و بنابراين بايد درمان روانى كرد و ديگر علل موضعى در بين نمىباشد .
در اينجا داروئى لازم بود كه تقويت فكر و اعصاب كند و طبعى گرم داشته باشد و رفع سردى و سستى بدن و مثانه را نموده ، مسكن اعصاب و محرك گوارش و رودهها نيز باشد و رفع تشنج كند . ازاينرو كپسولى از انغوزه 20 سانتىگرم و جوششيرين 40 سانتىگرم نوشتم كه روزانه سه چهار دانه از آن بخورد .
پس از يك هفته دوباره به عيادت رفتم . مدتى با ايشان نشسته و صحبت كرديم . متوجه شدم كه حال روحى مشاراليه خوب شده و وقت آنست كه دستورى قاطع دهم . لذا سپردم از نيمهشب ميل را دربياورند و فردا بهنگام ظهر مقدارى زهره گاو بناف بمالند و پس از يك ساعت شياف نمك كنند و نيز چند قطره زهره گاو در آلت بچكانند .
طبق دستور رفتار نمودند همين امر سبب تحريك روده و مثانه و نتيجتا ميل به تخليه شد . به نحوى كه نزديك بود بيمار جاى خود را كثيف نمايد . ازاينرو بسرعت خود را به توالت رسانيد . ايشان از شدت نياز و فشار وارده توجه به بند بودن ادرار نكردند . بول و غايط هر دو دفع شد . پس از فراغت مشاراليه متوجه امر گرديد و همين جريان باعث رفع خيال شد و بعدا ديگر بول بند نيامد .
مراتب را باينجانب اطلاع دادند . باز انغوزه و بعضى داروهاى ديگر براى تقويت روحيه بيمار دادم . با اين روش و انصراف فكرى بيمار بهبودى كامل حاصل شد .
* * * آقاى حاج واعظ سه سال قبل در سن 95 سالگى در بيمارستان فارابى بسترى و تحت عمل چشم ( كاتاراكت ) قرار گرفت . پس از دو سه روز شبهنگام بيمار نياز به اخراج ادرار پيدا كرد . ولى از انجام اين امر خوددارى نموده و پرستار را آگاه ننمود . در نتيجه ادرار بند آمد و به حبس البول دچار گرديد .
چون سن بيمار زياد بود و مزاجش براى عمل جراحى و برداشتن پروستات مهيا نبود بناچار با سوند اقدام به اخراج ادرار نمودند . بيمار پس از خروج از بيمارستان براى درمان نزد اينجانب آمد . بروش خويش بيمارىاش را معالجه نمودم .
راز درمان ( رساله اى در پزشكى سنتى و گياه درمانى ) ( فارسى ) — صفحة 231
مساهمون: عبد الله احمديه
ص٢٣١