آقاى على اكبر الف . به سن حدود شصت سال ، در سال 1325 دچار ورم پروستات و عسر البول گشته بود . مدتها نزد متخصصان فن ( ايرانى ، اروپائى ) بدرمان پرداخت ولى هيچ بهبودى از معالجات بدست نياورد . روز به روز وضعش بدتر مىشد تا آنكه بالاخره ادرار بند آمد و چارهاى جز برداشتن پروستات نبود .
در بيمارستان بانك ملى شكم او را شكافته و لوله در مثانه گذاشتند تا از اين راه بول خارج شود و پس از دو هفته پروستات را بردارند .
چون حال مزاجى نامبرده در اين هنگام نامساعد بود و اجازه عمل دوم را نمىداد لذا مدتى كماكان ادرار از راه لوله دفع شد و اين امر چند ماهى بدينترتيب ادامه يافت ، تا آنكه روزى براى معالجه مزاجى باينجانب مراجعه نمود .
در ضمن معاينه متوجه لوله مزبور شدم . قضايا را پرسيدم .
در آزمايش پروستات معلوم شد كه تصلبى ندارد . لذا داوطلب معالجه او شدم .
اضافه نمايم كه اين بيمار نيز بطور كامل تخليه روده نمىنمود .
درمان
با حب ارمنى مركب و شيره خنكهاى موافق و مفيد و شياف از مرهم ضد ورم پروستات و تنقيه آب گرم با روغن دنبه ميش و حب انغوزه مجراى ادرار بتدريج باز شد . پس از دو ماه لوله را برداشتند . مثانه نيز توسط آقاى دكتر مرتضى يزدى مورد آزمايش قرار گرفت كه سنگى در آن توليد نشده باشد و بعدا موجب زحمت نگردد . همچنين جاى زخم شكم بخيه زده شد و بيمار بهبودى يافت .
مدت دو سه ماهى بيمار حالى عادى داشت . گاهى از حب ارمنى مركب مىخورد ولى پس از 15 روز حب را ترك نمود .
در اين هنگام بوسطه صرف خوراكى نامناسب تحريكى در مثانه پيدا شد . ادرار باريك گرديد و به سختى مىآمد كه با سوزش و درد همراه بود . تنقيه شيره خنك و داروهاى ديگر مفيد واقع نمىشد . باز با دخول ميل امكان خروج ادرار حاصل مىگرديد . بعدا چرك در ادرار پيدا شد . با تزريق پنىسيلين و شستشو چرك قطع گرديد . مجرا به حال عادى و طبيعى برگشت و بيمار سلامت خود را بازيافت . علت ناراحتى اخير دملى بود كه در جلوى مثانه توليد شده بود .
* * * در اسفندماه سال 1325 مرا به عيادت حضرت آيت إله شيخ محمد حسين ت بردند .
مرد 95 ساله ضعيف المزاجى را ديدم كه در نتيجه ورم پروستات و بند آمدن ادرار از يك ماه