نمود .
طبق اظهار خود چهل سال است كه متأهل مىباشد . در حدود بيست سالگى بىجهت دچار سوزاك شده و پس از چندى اين بيمارى خودبخود بهبود يافته است . هيچ دندان ندارد .
دو سال است كه به تنگى سينه دچار شده . چون قدرى راه مىرود نفس به تلاطم مىافتد و ناچار به نشستن مىگردد .
از دو سال قبل ادرار او كمكم باريك شده تا اينكه در چهل روز پيش بند آمده است .
بفوريت او را به تهران منتقل و به بيمارستان سينا بردند . با ميل اخراج ادرار شد . از آن روز تاكنون همهروزه مرتبا اين عمل تكرار مىگردد . البته داروهاى لازم نيز داده شد و مقرر گرديد او را عمل نمايند . ولى پس از آزمايش خون و ادرار و با توجه به وضع مزاجى عمل جراحى منتفى گرديد و قرار شد كماكان با ميل ادرار خارج شود . در اين مدت چهل روز مزاج يبس بوده و به خوبى عمل نكرده است .
بيمار به علت بند آمدن ادرار و فشارى كه براى خروج آن هربار به خود وارد مىآورد مقعدش بيرون مىزد و اندكى هم خون از آن جارى مىگرديد .
درمان
حب ارمنى مركب ، شيره خنك معتدل و تنقيه از شكر سرخ ، گل خطمى ، گل پنيرك و تاجريزى تجويز شد . در نتيجه لينت مزاج از تهاجم خون در راست روده و پروستات كاسته گرديد . در اثر استفاده از حب ارمنى مركب و پماد ضد ورم پروستات نيز بهبودى پديدار شد به نحوى كه پس از چند روز ديگر نياز به ميل نشد . مقعد هم كه در نتيجه فشار بيرون مىزد به حال عادى برگشت . خلاصه آنكه پس از ده روز ادرار بدون فشار و اذيت و زحمت خارج مىشد منتهى هنوز باريك بود و نياز به ادامه درمان داشت .
چون به علت فقر مالى امكان زندگى در شهر تهران برايش مقدور نبود ازاينرو با اطمينان كامل از بهبودى او دستورات لازم را به وى دادم و او نيز با خوشى و رضايت خاطر به شهر خود رفت .
نظير اينگونه بيماران زياد داشتهام كه متخصصان فن عمل جراحى را بواسطه كبر سن و علل كليوى و غيره صلاح تشخيص نمىدادند و چارهاى هم جز اخراج ادرار توسط ميل نداشتند .
بديهى است بيمارانى كه چنين شرايطى دارا بودند و به من رجوع نمودند تقريبا همگى بهبود يافتند بجز آنان كه به تصلب پروستات يا ضيق مجرا دچار بودند كه در اين حالت چارهاى جز عمل جراحى نبود .
* * *